عمير بن مالك بن حنظل بن عبد شمس خزاعى، از تابعين است. پدرش مالك بن حنظل از صحابه بوده است. وى اشعار فراوانى در رثاء امام حسين (ع) سروده است. ابو الرميح به سال ١٠٠ ه‌. ق. وفات يافت. او بيشتر تلاش ادبى خود را در مسير احياى نام و ياد شهيدان دشت خون رنگ طف به كار برد.

-*- اگرچه آن همه اشعار او، در صرصر هجوم مخالفان به دست فراموشى سپرده شدند، اما تاريخ به ياد دارد كه روزى او، نزد فاطمه (س) دختر امام حسين (ع) رفت و مرثيه‌اى چنين سرود:

١ - أجالت على عيني سحائب عبرة ***** فلم تصح بعد الدّمع حتى ارمعلّت
٢ - تبكّى على آل النبى محمّد ***** و ما اكثرت فى الدمع لابل اقلّت
٣ - و إن قتيل الطّف من آل هاشم ***** أذل رقابا من قريش فذلّت١
١ - ابرهاى گريه و دلتنگى چشمم را پوشانده و چشمم بعد از اين هميشه گريان است و پياپى اشك مى‌ريزد.

٢ - مى‌گريم بر خاندان پيامبر (ص) و بسيار مى‌گريم. كسانى‌كه با شمشيرها كشته شدند.

٣ - كشته كربلا كه از نسل هاشم است. گردن قريش را شكسته و آنها را ذليل كرد.

فاطمه (س) گفت: ابا الرميح! اينگونه مى‌گويى‌؟! گفت: پس چه بگويم‌؟

فاطمه فرمود: بگو «اذلّ رقاب المسلمين فذلّت». و ابو الرميح گفت: پس از اين فقط به همين صورت خواهم گفت.

يعنى شهادت اين فرزند بزرگ از آل هاشم در سرزمين طف، گردن‌هاى مسلمانان را خم و آنان را ذليل كرد.