دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٥٩٨
قد فعلتم ادا تكاد بأن
تفطر ***** منه السّماء بعد السّماء
و تخرّ الجبال هدّا و تنشقّ ***** من الهول تربة الغبراء١
پس از حادثهى عاشورا و اسارت خاندان حسين (ع) اين امر بر آسمان،
كوهها و زمين دشوار و ناگوار آمد بهگونهاىكه آنها سزاوار شكافته شدن، فروريختن
و دهان باز كردن مىباشند٢.
***
طائر ظامئ الحشاشة أهوى
***** من لهيب الهجير فى الرّمضاء
شبح هامد بحجر حزين ***** بين أحضان مأتم من بكاء٣
على اصغر از فرط تشنگى به پرندهاى شباهت دارد كه در حالىكه از
درون، شعله عطش او را مىسوزاند بر روى ريگهاى داغ صحراى سوزان فروافتاده است.
***
فكأنّ القبور روضة حزن
***** و كأنّ العيون ينبوع ماء
و فؤاد الحوراء طير ذبيح ***** يتنزّى على صعيد الفناء٤
قبور شهداى كربلا به بوستان اندوه و چشمان گريان اهل بيت به چشمههاى
آب براى آبيارى اين بوستان شباهت دارد دلهاى پردرد زنان خاندان پيامبر (ص) كه به
شدت در فشار و تپش است و گويا آخرين تلاش خود را براى زنده ماندن به كار مىبرند
به پرندهى سربريدهاى شباهت دارد كه به سوى نيستى مىشتابد.
ملحمه اهل البيت با ترغيب بر گريه و عزادارى بر آن حضرت خاتمه مىيابد:
***
١ - (يا فضيل)، تلك
المجالس إنّي ***** باشتياق أحبّها و اصطفاء
٢ - فاقيموا ذكر الحسين و أحيوا ***** ذكرنا في مآتم للبكاء
٣ - رحم اللّه من أطاع فأحيا ***** أمرنا في محبّة و ولام٥
١ - اى فضيل! اين مجلسى است كه من با اشتياق و پاكى آن را دوست
دارم.
٢ - پس ياد حسين را به پا داريد و نام او را در مصيبت و ماتم و گريه زنده بداريد.
٣ - خداوند رحمت كند كسى را كه اطاعت كند و امر ما را در محبّت و ولاى او زنده بدارد.
***
١ - قال زين العباد و
الأولياء ***** فى ثواب الباكى من الأولياء
٢ - بوّأ اللّه من بكاه فسالت ***** قطرة فوق خدّه بسخاء