انور العطّار به سال ١٩٠٨ ميلادى در دمشق به دنيا آمد، در زمان جنگ جهانى اول و عصر درگيرى بين امپراطورى عثمانى و امّت عربى رشد كرد. به «كرد على» پيوست و با «مجله الزهراء» و «الرسالة» همكارى نمود، اشعار او در اين دو مجله به چاپ رسيده است، شعر او با حزن و اندوه قرين است، او در سال ١٣٩٢ ه‌. ق. وفات يافت. برخى آثارش چنين است: «ابواكير»، «الاشواق»، «وادى الاحلام»، «منعطف النهر»، «الليل المسحور»١.

-*-
١ - لا أناجيك بالمدامع تهمي ***** انت أسمي من الاسي و البكاء
٢ - ما غناء الدّموع في موقف جلّ ***** عن النّوح و الشّجي و الرّثاء
٣ - إنّما انت فكرة و مثال ***** للعلى و المروءة السّمحاء
٤ - نسجت حولك البطولة رمزا ***** و ارتوت منك دوحة الشّهداء
٥ - مطمح انت في العلاء بعيد ***** و اباء أعظم به من اباء٢
١ - من تنها با گريه، تو را مناجات نمى‌كنم. زيرا شأن تو أجل از چنين نوحه و ماتمى است و جايگاه تو برتر از رثا و غم و گريه است.

٢ - گريه و ندبه و اشك ريختن بر كسى‌كه شجاع و جوانمرد و دلاور و ترسيم‌گر بزرگيها و مروّت و شجاعت و رمز دلاورى است جايز نيست.

٣ و ٤ - امّا تو اى حسين جان تو انديشه و الگويى براى مردان و جوانمردان هستى كه فداكارى در اطراف تو شكل گرفته و به صورت رمزى درآمده و شهدا آن را مى‌آموزند.

٥ - تو آن‌چنان بالايى كه آرزوى رسيدن به تو بالاترين آرزوهاست.