عبد الغنى الحرّ، عالم فاضل و اديب مشهور نجف است كه داراى قدرت حافظه و سرعت بديهه فوق‌العاده‌اى بود. اكثر اشعار او در مدح و رثاى اهل بيت مى‌باشد در مورد او مرجع بزرگ سيد «عبد الهادى شيرازى» گفته است: «اگر ولايت و حب «عبد الغنى الحرّ» نسبت به اهل بيت را در ميان همه اهل شهر تقسيم كنند هيچيك به جهنم وارد نمى‌شوند». او در سال ١٣٥٨ هجرى وفات يافت.

از اشعار معروف او: «منتظم الدرر فى مدح الامام المنتظر» و تخميس تائية مشهور «دعبل خزاعى» است١.

-*-
١ - و فدت عليك يحدونى اشتياقى ***** و أحشائى بنار جواى تغلي
٢ - رجاء أن تحطّ الثقل عنّي ***** فأنت القصد فى تخفيف ثقلي
٣ - و غفران الذّنوب و كلّ وزر ***** بدا منّى بقول او بفعل٢
١ - من به سوى تو مى‌آيم تا اشتياقم را آرام كنم. اين در حالى است كه درون من در آتش مى‌سوزد.

٢ - از تو مى‌خواهم كه اين سنگينى را از من برطرف كنى، كه تو تنها كسى هستى كه اين كار را انجام مى‌دهى

٣ - و در آمرزش گناهانم و اعمال و افعالم به من كمك مى‌نمايى. (درخواست من اجر و ثواب أخروى و قرب و غفران است).