شيخ ابراهيم بن حسن بن نجم سعدى رياحى نجفى، از آل رباح مشهور به «قفطان» است. آل قفطان در شهر نجف از خانواده‌هاى قديمى مشهور به علم و فضل بوده‌اند. شيخ ابراهيم در نجف متولّد شد، وى در همان شهر تحصيل كرد و در همان شهر نيز وفات يافته و مدفون است. تاريخ ولادت و وفات او معلوم نيست. امّا پدرش به سال ١٢٧٩ (ه‌. ق) وفات يافته است.

-*-
١ - انيخت لهم عند الطّفوف ركاب ***** و ناداهم داعي القضا فأجابوا
٢ - يقودون للحرب العوان شوازبا ***** لها بين ارجاء الفضاء هباب
٣ - تقل عليها من لؤي فوارس ***** شداد على وقع النّصان صلاب
٤ - إذا جانب الهندى في الحرب غمده ***** فما الغمد الا هامة و رقاب
٥ - عسى ان يغيث الدّين في اللّه ثائر ***** به الحكم فصل و المقال صواب
٦ - فعدل و لا عفو و قتل و لا فدا ***** و أمن به الف السّوام ذئاب١
١ - مركب‌هايشان در زمين طف توقف كرد و آنها به نداى دعوت‌كننده‌ى به مرگ، پاسخ دادند.

٢ - به عزم پيكار بر اسبهاى اصيل سوار شدند و از حركت آنها همه‌جا را غبار گرفته بود.

٣ - آنها سواركارانى از نسل «لؤى» بودند كه با شمشير، ضربه‌هاى سهمگين بر دشمن فرود مى‌آوردند.

٤ - هر شمشير هندى كه از غلافش بيرون مى‌آمد، بر يك سر يا يك گردن فرود مى‌آمد و آن را غلاف خود قرار مى‌داد.

٥ - به آرزوى روزى‌كه كسى به يارى دين خدا بيايد و قضاوت نهايى و حرف عادلانه و درست را با خود بياورد.

٦ - در آن زمان عدالت اجرا مى‌شود و دشمنان جنايتكار (كه آن جنايت‌ها را درباره‌ى اهل بيت مرتكب شده‌اند). مورد عفو قرار نمى‌گيرند و قصاص مى‌شوند و ديه و فديه از آنان پذيرفته نمى‌شود و امنيتى برقرار مى‌شود كه گرگ با ميش با هم الفت مى‌يابند.