شيخ على بن شيخ جعفر (صاحب كاشف الغطاء) بن شيخ خضر مالكى نجفى، از قبيله‌ى بنى مالك در عراق است. او در نجف متولّد شد و عالمى فقيه و اصولى بود. پايان عمرش را در كربلا گذرانيده و به سال ١٢٥٣ ه‌. ق در كربلا وفات يافته است.

او را در نجف دفن كردند.١

***
١ - مررت بكربلاء فهاج وجدي ***** مصارع فتية غرّ كرام
٢ - أسائل ربعها عن ساكنيه ***** ولاة العزّ و الرّتب السّوامي
٣ - و مثل لي الحسين بها غريبا ***** عنائي للغريب المستضام
٤ - يحامى عن حقيقته وحيدا ***** بنفسى ذلك البطل المحامي
٥ - و لم أرمثل رزئك ليس ينسى ***** على الأيّام عاما بعد عام
٦ - ألا يا كربلا كم فيك بدر ***** علاه الخسف من بعد التّمام٢
١ - بر كربلا كه قتلگاه جوانان برازنده است، گذشتم و اندوه و حزن من شدّت يافت.

٢ - از زمين كربلا درباره‌ى ساكنين آن پرسيدم. آنان‌كه داراى عزّت و شرف و مراتب عالى هستند.

٣ - روزى را به خاطر آوردم كه امام حسين (ع) در آنجا غريب و تنها بود و رنج و اندوه من به خاطر اين غريب (بزرگوار) و مصيبت اوست.

٤ - در آن هنگام او از حقيقت خود به تنهايى دفاع مى‌كرد. جان من فداى اين قهرمان مدافع حقيقت باد.

٥ - من مصيبتى چون مصيبت شما نديدم كه هيچگاه با گذشت زمان فراموش نمى‌شود.

٦ - اى كربلا، چه ماههايى در تو بودند كه قرص كامل آنها به خسوف گراييد و ناپديد شد.