دانشنامه‌ شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٣٥٥

٣٠ - بر منزلى را كه حيات و ساحتش ويران شده گريه نكنم، و شناخته شده را از ناشناخته، نشان داد.

٣١ - از ايستادن بر مزبله ويرانى و نه براى دوستى كه دور شده و نه براى منزلى ويران گريه نكنم.

٣٢ - اندوه من به هيجان آمد و حرارت شعله آتش درونم را افزود و ياد كشته‌ى غريب مرا اندوهگين كرد.

٣٣ - مژگانى كه از ريزش اشك خسته نشود و بدنى كه از دگرگونى جدا نشود.

٣٤ - ياد شكارگاه سرسبز مرا به هيجان نياورد و اندوه و شادى من، مرا غمگين نساخت.

٣٥ - چيست كه اشك من جوشش حرارت بر آن شهيد لب‌تشنه را خاموش نمى‌كند و چه شهيدى.

٣٦ - ياد شهيد تشنه‌كام غصه و غليان اندوه مرا تحريك كرد.

٣٧ - مصيبت شهيد آل پيامبر خواب نوشين را از چشم من ربود.

٣٨ - من تو را اگر سرزنشى بر نكوهش كردن بر غلام خسته غمگين يافتى كه ملامت كنى مى‌بخشم.

٣٩ - من از كسانى نيستم كه بر تصوير دگرگون شده و منازلى را كه بلا نابود و ويران كرده است، گريه كنم.

٤٠ - من به خاطر آنچه كه بر فرزند مولايمان رسيده، گريه و نوحه‌سرايى را عادت خود قرار داده‌ام.

٤١ - او حامى و نگهبانى است كه آهوانش فرار نمى‌كنند.