دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٢٥
حسين (ع) آموخت كه آدمى به هنگام آزمايش مىتواند از تمام تعلقات مادى و معنوى درگذرد و از هرچه كه رنگ تعلق دارد آزاد شود. جز يك چيز و آن هم شرف و انسانيت انسان است كه به عنوان امانتى الهى و براى عبرت آيندگان بايد كه تا رستاخيز پايدار ماند. مگر نه اين است كه يزيديان يا آل ابو سفيان و آل مروان يا فرزندان عباس و زبير نيز همه رفتند اما آنچه باقى ماند و نه تنها شيعيان اين امام بلكه همه آزادگان به عنوان اسوهى آزادگى خاطرهاش را ارج مىنهند همان پيام عاشوراست كه از امام بهيادگار مانده است: شهادت با افتخار نه زندگى ننگبار. و اين پيامى براى بشريّت در فراخناى جهان و درازاى زمان است.
حسين (ع) با قيام خود به تمام اهدافى كه در نظر داشت رسيد. او موفق شد تغييرى در طرز تفكر مردم بهوجود آورد تا براى هميشه خط تمايزى بين معيارهاى اسلامى و ويژگيهاى خصوصى حكمرانان قايل شوند.
درسى كه انقلاب حسين (ع) به امت اسلامى داد وجوب قيام در برابر هر باطل و يارى كردن هر حقى تا بناى با عظمت دين بر سر پا بماند و تعاليم آن همهگير گردد و اخلاق آن انتشار يابد.
او شكست ظاهرى را پذيرفت تا آرمانش زنده شود. انسانيت به انسانها بازگردانده شود. در وجدان جامعه بشرى انقلاب ايجاد شود، خونها را به حركت و جوشش درآورد، حميت و غيرتها را تحريك كند، عشق و ايدهآل به مردم بدهد و در كالبد مرده جامعه انقلاب ايجاد شود.
حسين (ع) قيام نمود براى حفظ حريم حق از تجاوز باطل و دفاع از حقوقى كه ضايع شده و اعاده سنت نبوى و سيره علوى كه به فراموشى گراييده بود، در روزگار سخت رواج بدعتها و قلب ماهيتها و پس از آن استمرار اين انحرافها بود.
حسين (ع) آگاهانه با همهى مقدمات و با دقت و استدلال با يك عزيمت و حركت و هجرت پر شكوه و دقيق و تنظيم شده و منزل به منزل به روشن كردن راه و تفسير كردن سر منزل و سرنوشتى كه به سويش حركت مىكرد، اقدام نمود و تاريخ نشان داد كه درست عمل كرد.
هيچ فخرى در تاريخ بشريت مانند افتخار حسين بن على (ع) نيست. او شهيد شد اما كلام او رسالتى بزرگ گرديد، سرش بريده شد ولى براى هميشه رمز شهادت ماند. خونش به زمين ريخت ولى در عصر خويش و همهى عصرها فريادى شد كه در گوش مؤمنان و مبارزان فرياد برمىدارد: كه چشمان خود را باز كنيد و به اشرارى كه شما را محاصره كردهاند بنگريد و عوامل ضعف و ترديد و پستى را از درون خويش ريشهكن سازيد.
عاشورا مائدهى بزرگ روح انسان است در تداوم اعصار و هديهى اسلام است به بشريت و تاريخ. حسين (ع) نشان داد كه ظلم و بيداد و ستمگرى و بناى ستم هرچه ظاهرا عظيم و استوار باشد در برابر حق و حقيقت چون پر كاهى بر باد خواهد رفت.
عاشورا زلالترين و شورانگيزترين حماسهى تاريخ اسلام، الهامبخش هميشهى رهروان آزادى و وارستگى است. نهضت كربلا تنها جانمايه سرودههاى آتشين، طوفان برانگيز، ظلمت ستيز و بيدادشكن نيست، بلكه در قلمرو عرفان و سلوك و ارائهى سرمشق در عشق و پاكباختگى نسبت به معشوق، همواره الهامبخش سرودههاى عميق عارفانه بوده است.
امام حسين خود بارها چه در گفتگوها و چه در حديث نفس و... به شعر توسل و تمثل مىجويد:
و ان يكن الابدان للموت
انشأت ***** فقتل امرىء بالسّيف فى اللّه افضل١
اگر پيكرها و انسانها، براى مرگ آفريده شدهاند، پس كشته شدن در
راه خدا بهوسيلهى شمشير ترجيح دارد.