دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٢١٧
٦ - چنان زارونزار كه پندارى اعضائى چون ريسمان پوسيده بهم آويخته.
٧ - ددان و جانوران گوشت و استخوانشان بردند، جمجمهها را در راه وانهادند.
٨ - اى يار جانى. آنروز كه از سوز فراقم گوشتى بر استخوان نماند.
٩ - حال زارم ديدى و دانستى به روى نياوردى اما به درد بىدرمانم راه نبردى.
١٠ - از سوز درونم بىخبرى، عاشق شيدا كجا؟ بىخبران وادى عشق كجا؟
١١ - وجدى بغير الظّن
سيّارة ***** من مخرم ناء إلى مخرم
١٢ - و لا بلفّاء هضيم الحشا ***** و لا بذات الجيد و المعصم
١٣ - فاسمع زفيرى عند ذكر الألى ***** بالطفّ بين الذّئب و القشعم
١٤ - طرحى فإمّا مقعص بالقنا ***** أو سائل النّفس على مخذم
١٥ - نثرا كدر بدد مهمل ***** لغفلة السّلك فلم ينظم
١١ - سوز و گدازم بر آن هودج زرّين نيست كه منزل به منزل روان است.
١٢ - و نه به آن فربه لاغر ميان با ساق سيمين، گردن بلورين، ساعد مرمرين.
١٣ - نالهى جانگدازم به ياد عزيزانى است كه در بيابان «طف» در پنجه كركسان و ددان.
١٤ - به خاك درغلتيدند، با سينه درهم كوفته از سنان، سر جدا در خاك و خون تپان.
١٥ - اعضاى پيكرشان به اطراف هامون پراكنده، گويا عقد ثريّا است كه
درهم گسيخته.
١٦ - كأنّما الغبراء
مرميّة ***** من قبل الخضراء بالأنجم
١٧ - دعوا فجاؤا كرما منهم ***** كم غرّ قوما قسم المقسم
١٨ - حتّى رأوها أخريات الدّجى ***** طوالعا من رهج أقتم
١٩ - كأنّهم بالصّمّ مطرورة ***** لمنجد الأرض على متهم
٢٠ - و فوقها كلّ مغيظ الحشا ***** مكتحل الطّرف بلون الدّم
١٦ - و يا صفحهى زمين از سوى گنبد خضرا با اختران تابان تيرباران
گشته.
١٧ - از كرم دعوت كوفيان پذيرفتند، چه سوگندها خوردند كه وفا نكردند.
١٨ - آنگاه كه طليعه كاروان، پايان شب در ميان گرد و غبار افق طالع گشت.
١٩ - گويا سواران بر پشت زين با نيزهى آهنين ميخكوبند، چونان پرچمى كه بر قلّهى كوهساران برفرازند.
٢٠ - با دلى آكنده از كين، چشمانى سرخ از خون خشمگين.
٢١ - كأنّه من حنق أجدل
***** أرشده الحرص إلى مطعم
٢٢ - فاستقبلوا الطّعن إلى فتية ***** خوّاض بحر الحذر المفعم
٢٣ - من كلّ نهّاض بثقل الأذى ***** موكّل الكاهل بالمعظم
٢٤ - ماض لما أمّ فلو جاد في ال ***** هيجاء بالحوباء لم يندم
٢٥ - و كالف بالحرب لو أنّه ***** أطعم يوم السّلم لم يطعم
٢١ - گويا باز شكارى است، صيد خود را در كمين.