شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٥ - در بيان آن كه ثواب عمل عاشق از حق، هم حق است

عاشقان را شادمانى و غم اوست‌

دستمزد و اجرتِ خدمت هم اوست‌

غير معشوق ار تماشايى بود

عشق تو نبود هرزه سودايى بود

عشق آن شعله است كو چون بر فروخت‌

هر چه جز معشوق باقى جمله سوخت‌

تيغِ لا در قتل غير حق براند

در نگر ز آن پس كه بعدِ لا چه ماند

ماند الَّا اللَّه باقى جمله رفت‌

شاد باش اى عشق شركت سوزِ زفت‌

خود هم او بود آخرين و اوّلين‌

شرك جز از ديده احول مبين‌

اى عجب حُسنى بود جز عكس آن‌

نيست تن را جنبشى از غير جان‌

آن تنى را كه بود در جان خلل‌

خوش نگردد گر بگيرى در عسل‌

اين كسى داند كه روزى زنده بود

از كف اين جانِ جان جامى ربود

و آن كه چشم او نديده است آن رُخان‌

پيش او جان است اين تفِّ دخان‌

چون نديد او عُمَّر عبد العزيز

پيش او عادل بود حجّاج نيز

چون نديد او مارِ موسى را ثبات‌

در حِبال سحر پندارد حيات‌

مرغ كو ناخورده است آبِ زلال‌

اندر آب شور دارد پرّ و بال‌

چون شدى من كان لِلَّه از وَ لَه‌

من تو را باشم كه كَانَ اللَّهُ لَه‌