شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧١ - عزم كردن شاه چون واقف شد بر آن خيانت، كه بپوشاند و عفو كند و او را به او دهد و دانست كه آن فتنه جزاى او بود، و قصد او بود و ظلم او بر صاحب موصل كه و من اساء فعليها و ان ربك لبالمرصاد و ترسيدن كه اگر انتقام كشد آن انتقام هم بر سر او آيد چنان كه اين

شاه با خود آمد استغفار كرد

ياد جرم و زلت و اصرار كرد

گفت با خود آن چه كردم با كسان‌

شد جزاى آن به جان من رسان‌

قصد جفت ديگران كردم ز جاه‌

بر من آمد آن و افتادم به چاه‌

من در خانه كسى ديگر زدم‌

او در خانه مرا زد لاجرم‌

هر كه با اهل كسان شد فسق‌جو

اهل خود را دان كه قواد است او

ز آن كه مثل آن جزاى آن شود

چون جزاى سيئه مثلش بود

چون سبب كردى كشيدى سوى خويش‌

مثل آن را پس تو ديوثى و بيش‌

غصب كردم از شه موصل كنيز

غصب كردند از من او را زود نيز

او كه امين من بد و لالاى من‌

خائنش كرد آن خيانت‌هاى من‌

نيست وقت كين گزارى و انتقام‌

من به دست خويش كردم كار خام‌

گر كشم كينه بر آن مير و حرم‌

آن تعدى هم بيايد بر سرم‌

همچنانك اين يك بيامد در جزا

آزمودم باز نزمايم و را

درد صاحب موصلم گردن شكست‌

من نيارم اين دگر را نيز خست‌

داد حق‌مان از مكافات آگهى‌

گفت ان عدتم به عدنا به‌

چون فزونى كردن اينجا سود نيست‌

غير صبر و مرحمت محمود نيست‌

ربنا انا ظلمنا، سهو رفت‌

رحمتى كن اى رحيمى‌هات زفت‌

عفو كردم تو هم از من عفو كن‌

از گناه نو ز زلات كهن‌