شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٤ - و همچنين قد جف القلم يعنى جف القلم و كتب لا يستوى الطاعة و المعصية لا يستوى الامانة و السرقة، جف القلم أن لا يستوى الشكر و الكفران، جف القلم أن الله لا يضيع اجر المحسنين

ب ٣١٦٤- ٣١٤٦ شاهان: قدرتمندان ظاهرى.

روشنى: كنايت از صفا. حسن نيت راستى. (نمى‌دانند تو در اظهار خدمت راستگويى يا دروغ‌گو.) شاه سميع و بصير: حضرت حق جل و على.

غمازان: استعارت از جبريان.

آيس: نوميد.

افزودن پند: با مغالطه و سفسطه كردن و شبهت در ذهن پديد آوردن، گويند بنده را در كار خود اختيارى نيست. تقدير ازلى هر چه نوشته همان خواهد شد.

امين الدين: آن كه پاس دين مى‌دارد. آن كه ايمان او درست است. بعض شارحان امين الدين را كنايت از حسام الدين چلبى گرفته‌اند اما ضرورتى ندارد.

تاج و لوا: كنايت از مرتبه بلند و تقرب مخصوص. (آن چه موجب تقرب نزد حق مى‌گردد امانت است.) بائن: جدا.

طال بقا: پاينده باد. دراز باد زندگانى (او).