شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٧ - آمدن شيخ بعد از چندين سال از بيابان به شهر غزنين و زنبيل گردانيدن به اشارت غيبى و تفرقه كردن آن چه جمع آيد بر فقرا هر كه را جان عز لبيك است # نامه بر نامه پيك بر پيك است چنان كه روزن خانه باز باشد آفتاب و ماهتاب و باران و نامه و غيره منقطع نباشد

شيخ بر مى‌گشت زنبيلى به دست‌

شي‌ء لله خواجه توفيقت هست؟

برتر از كرسى و عرش اسرار او

شي‌ء لله شي‌ء لله كار او

انبيا هر يك همين فن مى‌زنند

خلق مفلس، كديه ايشان مى‌كنند

اقرضوا الله اقرضوا الله مى‌زنند

بازگون بر انصروا الله مى‌تنند

در به در اين شيخ مى‌آرد نياز

بر فلك صد در براى شيخ باز

كآن گدايى كآن به جد مى‌كرد او

بهر يزدان بود نه از بهر گلو

ور بكردى نيز از بهر گلو

آن گلو از نور حق دارد غلو

در حق او خورد نان و شهد و شير

به ز چله وز سه روزه صد فقير

نور مى‌نوشد مگو نان مى‌خورد

لاله مى‌كارد به صورت مى‌چرد

چون شرارى كو خورد روغن ز شمع‌

نور افزايد ز خوردش بهر جمع‌

نان خورى را گفت حق لا تسرفوا

نور خوردن را نگفته است اكتفوا

آن گلوى ابتلا بد وين گلو

فارغ از اسراف و آمن از غلو

امر و فرمان بود نه حرص و طمع‌

آن چنان جان حرص را نبود تبع‌

گر بگويد كيميا مس را بده‌

تو به من خود را، طمع نبود فره‌

گنج‌هاى خاك تا هفتم طبق‌

عرضه كرده بود پيش شيخ حق‌

شيخ گفتا خالقا من عاشقم‌

گر بجويم غير تو من فاسقم‌

هشت جنت گر در آرم در نظر

ور كنم خدمت من از خوف سقر

مؤمنى باشم سلامت جوى من‌

ز آن كه اين هر دو بود حظ بدن‌