شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩ - عرضه كردن مصطفى

اين سخن پايان ندارد مصطفى‌

عرضه كرد ايمان و پذرفت آن فَتى‌

آن شهادت را كه فَرُّخ بوده است‌

بندهاى بسته را بگشوده است‌

گشت مؤمن گفت او را مصطفى‌

كه امشبان هم باش تو مهمان ما

گفت و اللَّه تا ابد ضيف توام‌

هر كجا باشم به هر جا كه روم‌

زنده كرده و مُعتَق و دربان تو

اين جهان و آن جهان بر خوان تو

هر كه بگزيند جز اين بگزيده خوان‌

عاقبت درّد گلويش ز استخوان‌

هر كه سوى خوان غير تو رود

ديو با او دان كه هم كاسه بود

هر كه از همسايگىِّ تو رود

ديو بى‌شكّى كه همسايه‌اش شود

ور رود بى‌تو سفر او دور دست‌

ديوِ بد همراه و هم سفره وى است‌

ور نشيند بر سر اسب شريف‌

حاسد ما، هست ديو او را رديف‌

ور بچه گيرد از او شهناز او

ديو در نسلش بود انباز او

در نُبِى شَارِكْهُمُ گفته است حق‌

هم در اموال و در اولاد اى شَفَق‌

گفت پيغمبر ز غيب اين را جلى‌

در مقالات نوادر با على‌

يا رسول اللَّه رسالت را تمام‌

تو نمودى همچو شمس بى‌غمام‌

اين كه تو كردى دو صد مادر نكرد

عيسى از افسونش با عازر نكرد

از تو جانم از اجل نك جان ببرد

عازر ار شد زنده ز آن دم باز مُرد