شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧٩ - بيان آن كه آن چه بيان كرده مىشود صورت قصه است و آن گه آن صورتى است كه در خورد اين صورت گيران است و در خورد آينه تصوير ايشان، و از قدوسيتى كه حقيقت اين قصه راست، نطق را از اين تنزيل شرم مىآيد و از خجالت سر و ريش و قلم گم مىكند و العاقل يكفيه الاشارة

ز آن كه پيلم ديد هندستان به خواب‌

از خراج اوميد بر ده شد خراب‌

كيف يأتى النظم لى و القافية

بعد ما ضاعت اصول العافية

ما جنون واحد لى فى الشجون‌

بل جنون فى جنون فى جنون‌

ذاب جسمى من اشارات الكنى‌

منذ عاينت البقاء فى الفنا

اى اياز از عشق تو گشتم چو موى‌

ماندم از قصه تو قصه من بگوى‌

بس فسانه‌ى عشق تو خواندم به جان‌

تو مرا كافسانه گشتستم بخوان‌

خود تو مى‌خوانى نه من اى مقتدى‌

من كه طورم تو موسى وين صدا

كوه بى‌چاره چه داند گفت چيست‌

ز آن كه موسى مى‌بداند كه تهى است‌

كوه مى‌داند به قدر خويشتن‌

اندكى دارد ز لطف روح تن‌

تن چو اصطرلاب باشد ز احتساب‌

آيتى از روح همچون آفتاب‌

آن منجم چون نباشد چشم تيز

شرط باشد مرد اصطرلاب ريز

تا صطرلابى كند از بهر او

تا برد از حالت خورشيد بو

جان كز اصطرلاب جويد او صواب‌

چه قدر داند ز چرخ و آفتاب‌

تو كه ز اصطرلاب ديده بنگرى‌

در جهان ديدن يقين بس قاصرى‌

تو جهان را قدر ديده ديده‌اى‌

كو جهان سبلت چرا ماليده‌اى‌