شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨ - در حجره گشادن مصطفى

مصطفى صبح آمد و در را گشاد

صبح آن گمراه را او راه داد

در گشاد و گشت پنهان مصطفى‌

تا نگردد شرمسار آن مبتلا

تا برون آيد رود گستاخ او

تا نبيند در گشا را پشت و رو

يا نهان شد در پس چيزى و يا

از ويش پوشيد دامانِ خدا

صِبْغَةُ اللَّه گاه پوشيده كند

پرده بى‌چون بر آن ناظر تند

تا نبيند خصم را پهلوى خويش‌

قدرت يزدان از آن بيش است بيش‌

مصطفى مى‌ديد احوال شبش‌

ليك مانع بود فرمانِ رَبَش‌

تا كه پيش از خبط بگشايد رهى‌

تا نيفتد ز آن فضيحت در چهى‌

ليك حكمت بود و امر آسمان‌

تا ببيند خويشتن را او چنان‌

بس عداوت‌ها كه آن يارى بود

بس خرابى‌ها كه معمارى بود

جامه خوابِ پر حدث را يك فضول‌

قاصدا آورد در پيش رسول‌

كه چنين كرده است مهمانت ببين‌

خنده‌اى زد رَحْمَةً لِلْعالَمِين‌

كه بيار آن مِطْهَره اينجا به پيش‌

تا بشويم جمله را با دست خويش‌

هر كسى مى‌جَست كز بهر خدا

جان ما و جسم ما قربان تو را

ما بشوييم اين حدث را تو بهل‌

كارِ دست است اين نمط نه كارِ دل‌

اى لَعَمْرُك مر تو را حق عُمر خواند

پس خليفه كرد و بر كرسى نشاند

ما براى خدمت تو مى‌زييم‌

چون تو خدمت مى‌كنى پس ما چه‌ايم‌

گفت آن دانم و ليك اين ساعتى است‌

كه در اين شستن به خويشم حكمتى است‌

منتظر بودند كين قول نبى است‌

تا پديد آيد كه اين اسرار چيست‌