شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٨ - در بيان آن كه ما سوى الله، هر چيزى آكل و مأكول است همچون آن مرغى كه قصد صيد ملخ مىكرد و به صيد ملخ مشغول مىبود و غافل بود از باز گرسنه كه از پس قفاى او قصد صيد او داشت اكنون اى آدمى صياد آكل، از صياد و آكل خود آمن مباش اگر چه نمىبينيش به نظر چشم به

چون بدادى دست خود در دست پير

پير حكمت كه عليم است و خطير

كو نبى وقت خويش است اى مريد

تا از او نور نبى آيد پديد

در حديبيه شدى حاضر بدين‌

و آن صحابه بيعتى را هم قرين‌

پس ز ده يار مبشر آمدى‌

همچو زر ده دهى خالص شدى‌

تا معيت راست آيد، ز آن كه مرد

با كسى جفت است كو را دوست كرد

اين جهان و آن جهان با او بود

وين حديث احمد خوش خو بود

گفت المرء مع محبوبه‌

لا يفك القلب من مطلوبه‌

هر كجا دام است و دانه كم نشين‌

رو زبون گيرا زبون گيران ببين‌

اى زبون گير زبونان اين بدان‌

دست هم بالاى دست است اى جوان‌

تو زبونى و زبون گير اى عجب‌

هم تو صيد و صيد گير اندر طلب‌

بين أيدي خلفهم سدا مباش‌

كه نبينى خصم را و آن خصم فاش‌

حرص صيادى ز صيدى مغفل است‌

دلبريى مى‌كند او بى‌دل است‌

غير پير استاد و سر لشكر مباد

پير گردون نى ولى پير رشاد

گفت پيغمبر كه شيخ رفته پيش‌

چون نبى باشد ميان قوم خويش‌