انسان دنيوى تناسب ندارد، چه رسد به اين مرد بزرگ كه با رسالت خود جهان را تكان داد و مسير حركت تاريخ را دگرگون كرد و همچنان نيز مى‌تواند دوباره جهان را بار ديگر زير و زبر كرده طرحى نو در مسير جريان تاريخ دراندازد كه چشم‌اندازهاى آن نيز به يارى و خواست خداوند نمايان است.

اگر اين شگفت و غير طبيعى باشد اين نيز شگفت است كه ببينيم خديجه براى پيامبر، پيش از پنجاه سالگى وى فرزندانى بياورد و ماريه نيز پيش از شصت سالگى وى ابراهيم را به دنيا آورد، سپس جز اين زن هيچ يك از همسران پيامبر از او فرزند دار نشوند با آن كه برخى در عنفوان جوانى يا سالهاى ما بين سى و چهل بوده‌اند و برخى پيش از ازدواج پيامبر فرزند داشته‌اند. چگونه اين مسأله بغرنج در زندگى پيامبر قابل تحليل است، پديده‌اى كه به طور عادى با داشتن نُه زن نمى‌سازد؛ اين در حالى است كه پيامبر نيز مانند ديگران، بى‌ترديد اشتياق به داشتن فرزند داشت.

وانگهى تاريخ و منطق رويدادهاى تاريخى بهترين گواه بر بطلان پندار مبشّران مسيحى و مستشرقان در موضوع تعداد همسران پيامبر است؛ چرا كه آن حضرت در طول بيست و هشت سالى كه با خديجه زيست هيچ كس را شريك او نگردانيد، و چون خديجه دو سال پيش از هجرت درگذشت با سوده دختر زمعه كه شوهرش در بازگشت از هجرت دوم به حبشه درگذشته بود ازدواج كرد و هيچ كس گزارش نكرده كه او زيبايى يا ثروت و موقعيّتى داشته كه انگيزه براى ازدواج پيامبر با او شده باشد.

شوهر او نيز از پيشگامان اسلام بود كه در راه اسلام آزارها ديده بودند و از كسانى بود كه به دستور پيامبر با عبور از دريا به حبشه هجرت كردند. سوده نيز همراه با او هجرت كرده بود و سختى‌ها و آزارها ديده و چشيده بود. اينك پيامبر با او ازدواج كرد تا هم او را تحت تكفل قرار دهد و هم او به مقام امّ المؤمنين نائل آمده باشد. يك ماه بعد نيز با عايشه كه هنوز به سنّ بلوغ نرسيده و زن نشده بود ازدواج كرد[١] و دو سال نيز طول كشيد تا او را به خانه برد. عقل و منطق هرگز نمى‌پذيرد كه به او با اين سنّ كم دل‌

[١] . ابن هشام مى‌نويسد: پدرش ابوبكر او را به همسرى پيامبر داد، در حالى كه هفت سال داشت، و پيامبر اورا در نُه سالگى يا ده سالگى به خانه برد.( سيره ابن هشام، ٤/ ٢٩٣).