«وَ قالَ ما نَهاكُما رَبُّكُما عَنْ هذِهِ الشَّجَرَةِ إِلَّا أَنْ تَكُونا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونا مِنَ الْخالِدِينَ. وَ قاسَمَهُما إِنِّي لَكُما لَمِنَ النَّاصِحِينَ. فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ»[١]

شيطان گفت: پروردگارتان شما را از اين منع نكرد، جز براى آن كه مبادا دو فرشته گرديد يا از جاودانان شويد. و براى آن دو سوگند ياد كرد كه من قطعاً از خيرخواهان شما هستم. پس آن دو را با فريب به سقوط كشانيد؛ پس چون از آن درخت [ممنوع‌] چشيدند، برهنگى‌هاشان بر آنان آشكار شد و به چسبانيدن برگهاى [درختان‌] بهشت بر خود آغاز كردند.

بنابراين، آن كه دروغ گفت و رسوا شد شيطان بود؛ چنان كه در قرآن آمده است؛ اما تورات عكس اين را مى‌گويد.

تفاوت ديگر اين است كه بنا به گزارش قرآن، آدم و حوّا پيش از آن كه شيطان گمراهشان سازد تا لباسشان را بركَند و عورت‌هايشان را بديشان بنماياند،[٢] تن‌پوشى داشتند كه آنها را مى‌پوشاند. به عكس تورات- البته تورات ساختگى- كه آنها را برهنه فرض مى‌كند كه خود نيز نمى‌دانستند برهنه‌اند، و وقتى از درخت خوردند فهميدند، و در پى پوشاندن خود با برگهاى بهشتى برآمدند. گويا خدا ايشان را چنان آفريده بود كه چونان حيوانات، بى‌هيچ احساس شرمى، برهنه باشند، و شيطان بود كه آنها را از اين غفلت و بى‌خبرى به درآورد.

تفاوت سوم در اين است كه قرآن خداى را ارج مى‌نهد كه رحمت او بر سر همه بندگان گسترده است، حتّى بر سر كسانى كه به خويش ستم كرده‌اند كه نبايد از رحمت او نوميد شوند. قرآن مى‌گويد:

«إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»[٣]

و آدم را نيز بخشوده و با همه كوتاهى كه در از ياد بردن توصيه خدا و تخلف از آن داشت، او را برگزيده است.

«ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى‌»[٤]

[١] . اعراف/ ٢٠- ٢٢.

[٢] . اشاره به آيه ٢٧ سوره اعراف.

[٣] . زمر/ ٥٣.

[٤] . طه/ ١٢٢.