نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٩٠ - به سوى مطلع شمس

عقيده‌اند، بلوچها به صحراى مكران از طريق كرمان و سجستان وارد شده‌اند و تا مرزهاى هند به سرعت گسترش يافته‌اند. البته اين مسئله بيشتر شبيه يك پيشگويى است و شايد نزديك‌تر به واقع آن است كه بيشتر آنان از نژاد هندى هستند.

قديمى‌ترين نام براى اين منطقه، براساس آنچه مورّخان در نقشهاى بيستون به دست آورده‌اند، لفظ مكيا «Mekia» است؛ همان گونه كه هرودوت براى ما ياد كرده يا لفظMykians »؛ يعنى سرزمين مكاها يا مكرانى‌ها كه در ضمن ايالتهاى چهارده‌گانه امپراتورى ايران بوده است. هرودوت در بخشهاى ديگرى از سخنش ميان ميكيان، يوتيان (يائوتى‌ها) «Utians» و پريكانيان «Parikanians» كه جنگجويانى همانند پاكتيان «Poktans» بوده‌اند، جمع كرده است.

بطلميوس مرزهاى ميان هند و ايران را مشخص كرده است؛ به طورى كه بخش شرقى «سيستان» را جزو هند به حساب آورده است. ارّيان «Arrian» مى‌گويد:

گيدروسيايى‌ها در جلگه‌هايى كه از سيستان به سمت غرب كشيده شده بود، سكونت داشتند و همه اين وادى گيدروسيا (گدروزيا) «Gadrosia» ناميده مى‌شد.

مولانا ابوالكلام آزاد نيز همين نام را براى اين منطقه ياد كرده است.

از قبايل گيدروسيا گروههايى ابتدايى منشعب مى‌شوند كه «اشيوفاكوى» ناميده مى‌شوند و در مناطق صحرايى مشرف بر اقيانوس هند زندگى مى‌كنند و از صيّادان پيشين به شمار مى‌آيند و قبايل «ماد» و برخى ديگر از قبايل كنونى جانشين آنانند.

گيدروسيا (مكران، سيستان، بلوچستان) نام شناخته شده صحراهاى غرب هند در گذشته‌هاى دور بوده است و به ندرت مى‌توان نام «مكيا» را كه هرودوت آورده است، در كتيبه‌هاى تاريخى اين منطقه يافت.

البته ما انكار نمى‌كنيم كه اين نام در طول هفت قرن نخست ميلادى كاربرد داشته است تا آنكه در سال هفدهم هجرى مطابق با ٦٣٩ ميلادى، اين سرزمين به دست مسلمانان فتح شد و گويند: آنان به نام «مكيان» (مكران) دست يافتند و اكنون نيز بلوچها همين نام را به كار مى‌برند.

مسئله زمانى روشن‌تر مى‌شود كه بدانيم مولس ورث سيكس «Moules worth sykes» بخش اخير از اين اسم را طبق زبان سانسكريت «عرانيا» تفسير كرده است كه‌