نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٩٧ - تعقيب شياطين

شدن به عالم ملكوت و آگاهى از اسرار آن، حقّ را بيابند و سپس آن را باطل جلوه دهند و به همين دليل از ورود آنان جلوگيرى مى‌شود و در نتيجه، نااميد بر مى‌گردند»[١]: «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ».[٢]

شايد آيات سوره جنّ هم ناظر به اين مطلب باشد؛ زيرا اين آيات درباره بعثت پيامبراسلام صلى الله عليه و آله است كه به دنبال آن، ترفندهاى شيطان بى‌اثر ماند و به همين دليل شيطان به شدّت عصبانى شد.

امام اميرالمؤمنين على عليه السلام مى‌فرمايد: «من هنگام نزول وحى، ناله‌اى شنيدم. از پيامر صلى الله عليه و آله پرسيدم: اين ناله چيست؟ فرمود: اين ناله شيطان است و از اينكه پرستش شود، نااميد شده است».[٣]

خداوند در سوره جنّ مى‌فرمايد: «قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقالُوا إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً. يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَ لَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنا أَحَداً. وَ أَنَّهُ تَعالى‌ جَدُّ رَبِّنا مَا اتَّخَذَ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً. وَ أَنَّهُ كانَ يَقُولُ سَفِيهُنا عَلَى اللَّهِ شَطَطاً. وَ أَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ تَقُولَ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلَى اللَّهِ كَذِباً. وَ أَنَّهُ كانَ رِجالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزادُوهُمْ رَهَقاً. وَ أَنَّهُمْ ظَنُّوا كَما ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَداً. وَ أَنَّا لَمَسْنَا السَّماءَ فَوَجَدْناها مُلِئَتْ حَرَساً شَدِيداً وَ شُهُباً. وَ أَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَنْ يَسْتَمِعِ الْآنَ يَجِدْ لَهُ شِهاباً رَصَداً»[٤]؛ بگو: به من وحى شده است كه تنى چند از جنّيان گوش فرا داشتند و گفتند: راستى ما قرآنى شگفت‌آور شنيديم ... و ما بر آسمان دست يافتيم و آن را پر از نگهبانان توانا و تيرهاى شهاب يافتيم و در آسمان براى شنيدن، به كمين مى‌نشستيم، اما اكنون هركس بخواهد به گوش باشد، تير شهابى در كمين خود مى‌يابد.

اين آيات بيانگر حالت جنّيان در زمان بعثت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است. آيات ذيل نيز به مصونيت قرآن كريم از دستبرد شياطين اشاره دارد: «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ»[٥]؛ بى‌ترديد، ما اين قرآن را به تدريج فرو فرستاديم و قطعاً نگهبان آن‌

[١] . الميزان، ١٧/ ١٣٠( با اندكى تصرّف).

[٢] . انبياء/ ١٨:« بلكه حق را بر باطل فرو مى‌افكنيم، پس آن را درهم مى‌شكند و ناگاه باطل نابود مى‌گردد».

[٣] . نهج البلاغه، خطبه قاصعه، ص ٣٠١.

[٤] . جنّ/ ١- ٩.

[٥] . حجر/ ٩.