نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٩٥ - تنبيه بدنى زن

كه با همسران خود تندى كنند، چه رسد به زدن و سيلى نواختن، بلكه روش آنان، گذشت و بخشش بود؛ چنان كه در حديث امام صادق عليه السلام از پدرش امام باقر عليه السلام گذشت.[١]

ثالثاً، سفارشهاى اكيد نسبت به زن و پاسداشت حرمت او و جانبدارى از او با بذل توجه و مهربانى و رأفت و رحمت و به دور از خشونت و شدت و حتى سختگيرى درباره اشتباهات و كوتاهى‌هاى او.

در نامه اميرمؤمنان عليه السلام به فرزندش امام حسن عليه السلام آمده است:

«فإنّ المرأة ريحانة وليست بقهرمانة، ولاتعد بكرامتها نفسها ...»[٢].

پس همانا زن همچون گل، نازك است و نه سخت تن همچون قهرمانان، و كرامت او را از خود او مگذران.

يعنى او را گرامى بدار و از واسطه كردن ديگرى نزد تو ناگزيرش مساز، بايد حرمت خود او نزد تو شفاعتش كند و نه ديگرى.

كلينى نيز چنين روايت كرده است:

«چشم او را با پوشش خود بپوش، و او را در كنف حجاب خود بگير، و با او چنان مكن كه خيال شفاعت از ديگران نزد تو را داشته باشد.»[٣]

نيز كلينى از امام صادق عليه السلام نقل مى‌كند كه از جمله حقوق زن بر شوهر آن است كه: «اگر نادانى كرد بر او ببخشد» و فرمود: «زنى نزد امام باقر عليه السلام بود كه ايشان را مى‌آزرد و حضرت بر او مى‌بخشيد».[٤]

در وصيت اميرمؤمنان عليه السلام به فرزندش، محمد حنفيه مانند وصيّت به امام حسن عليه السلام آمده است با اين افزونى: «با او در هر حال مدارا كن و خوش رفتار باش، تا عيش تو صاف گردد».[٥]

امام صادق عليه السلام نيز يونس بن عمار را به احسان به همسرش سفارش فرمود. او پرسيد احسان چيست؟ فرمود: «خطايش را ببخش».[٦]

[١] . كافى، ٥/ ٥١٠.

[٢] . نهج البلاغه، ص ٤٠٥.

[٣] . كافى، ٥/ ٥١٠.

[٤] . همان.

[٥] . من لايحضره الفقيه، ٣/ ٣٦٢.

[٦] . كافى، ٥/ ٥١١.