عربها پس از اسلام بازمانده‌هاى اين شهر را ديدند و آن را «رقيم» ناميدند. اين كلمه، عربى شده «اركه»، يكى از نامهاى يونانى اين شهر است كه هنگام ورود به زبان عربى، دگرگون و تبديل به رقيم شده است.[١]

مقريزى در ضمن گفتارى كه درباره تپه (سرگشتگى و گمگشتگى) دارد، چنين مى‌نگارد: «در سال ٦٥٢ ه گروهى از غلامان دريانورد از قاهره گريختند. جمعى از آنان در بيابان گم شدند و پنج شبانه روز را سرگردان بودند. در روز ششم از دور سياهى‌اى برايشان پديدار شد، به سوى آن به راه افتادند و ناگاه ديدند شهر بزرگى است كه در و ديوار آن تمامى از مرمر سبز رنگ است. وارد شهر شدند و به گردش در آن پرداختند. طوفان شن، شهر را فرا گرفته و خانه‌ها و بازارهاى آن را در خود فرو برده بود. در آنجا به ظرفها و لباسهايى برخورد كردند و به هر چيز از آن دست مى‌زدند، از شدّت كهنگى و فرسودگى از هم مى‌پاشيد. در سينى برخى بزازان نُه دينار طلا يافتند كه بر روى آن تصوير يك غزال نقش بسته بود و با خط عبرى نيز روى آن نوشته شده بود. آنان جايى از زمين را كندند و به سنگى رسيدند كه بر روى آب انبارى قرار داشت و از آنجا آبى نوشيدند كه از برف خنك‌تر بود. سپس شهر را ترك كردند و شبى را در راه بودند تا آنكه به گروهى از اعراب رسيدند كه آنان را به شهر كرك بردند. در آنجا دينارها را به صرّافان دادند و در برابر هزار دينار صد درهم به آنان پرداختند. به آنان گفته شد كه اين شهر در معرض طوفان شن قرار دارد كه گاه شنهاى آن را كم و گاه زياد مى‌كند و تنها مسافران سرگردان آن را مى‌يابند».[٢]

در اين حكايت ممكن است حقيقت با خيال در آميخته باشد و همان گونه كه جرجى زيدان احتمال داده است، شايد اين بردگان بقاياى شهر بطرا را ديده باشند و دينارهايى را كه يافته بودند يا يهود ضرب كرده باشند يا نبطى‌ها. در قرن ١٩ شمارى از خاورشناسان از اين شهر بازديد كردند و كتيبه‌هاى نبطى آن را خواندند.[٣]

[١] . العرب قبل الاسلام، جرجى زيدان، ص ٨٣- ٨٤.

[٢] . الخطط المقريزيّه، ١/ ٣٧٦.

[٣] . العرب قبل الاسلام، ص ٨٥.