در قرآن كريم موارد فراوانى از اين گونه كاربرد يافت مى‌شود؛ از جمله: «يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ»[١]، «يَضِيقُ صَدْرُكَ»[٢]، «وَ بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَناجِرَ»[٣]، «إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ»[٤] و مانند آن».[٥]

لبخند يا خنده‌

خداوند متعال فرموده است: «حَتَّى إِذا أَتَوْا عَلى‌ وادِ النَّمْلِ قالَتْ نَمْلَةٌ يا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساكِنَكُمْ لا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمانُ وَ جُنُودُهُ وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ. فَتَبَسَّمَ ضاحِكاً مِنْ قَوْلِها».[٦]

حال پرسش اين است كه آيا مورچگان سخن مى‌گويند؟ ديگر آنكه سليمان چگونه به سخن مورچگان گوش فرا داد؟ پاسخ اين است كه مورچگان و همچنين ديگر حشرات، فاقد صدا هستند و صرفاً با ارسال امواج و حسّ بويايى باهم ارتباط برقرار مى‌كنند و اين دو هيچ ربطى به كلام صوتى ندارد.

ليكن مهم آن است كه همه جانداران راهى ويژه براى ايجاد ارتباط با همديگر دارند؛ حال يا با ايجاد صداهاى خاصّى (مانند چهارپايان و پرندگان) و يا با ارسال امواج است (مانند حشرات). امروزه علم، منطق و سخن گفتن چهارپايان و حتّى برخى ماهيان را اثبات كرده است. از سوى ديگر براى خداوند قادر محال نيست كه به پيامبرش (حضرت سليمان عليه السلام) فهم سخن و پيام پرندگان و ساير جانداران را بياموزد؛ چرا كه خداوند از قول حضرت سليمان عليه السلام نقل كرده كه خداوند متعال نه تنها به وى قدرت فهم سخن پرندگان را آموخته، بلكه از هر چيزى بهره‌اى به ايشان عطا فرموده است: «عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ».[٧]

[١] . انعام/ ١٢٥:« دلش را به پذيرش اسلام مى‌گشايد».

[٢] . حجر/ ٩٧:« دلت تنگ مى‌شود».

[٣] . احزاب/ ١٠:« جانها به گلوگاه رسيد».

[٤] . مائده/ ٧:« خدا به راز دلها آگاه است».

[٥] . الميزان، ٢/ ٢٣٤- ٢٣٥.

[٦] . نمل/ ١٨- ١٩:« تا آنكه به وادى مورچگان رسيدند. مورچه‌اى گفت: اى مورچگان، به خانه‌هايتان در آييد، مبادا سليمان وسپاهيانش شما را پايمال‌كنند، وسليمان از[ شنيدن‌] سخن اين مورچه لبخندى زد».

[٧] . نمل/ ١٦:« به ما زبان پرندگان تعليم شده و از هر چيزى به ما داده شده است».