بيشتر مفسران پيشين به راحتى از كنار اين واژه‌ها گذشته‌اند! البته برخى از آنان اين كلمات را بر معناى ظاهرى حمل كرده‌اند؛ مثلًا صاحب مجمع البيان مى‌گويد:

«در آسمان كوههايى از يخ هست كه باران از آنها نازل مى‌شود؛ همان سان كه بر اثر ذوب انبوه برفها آب از كوهها جارى مى‌شود».[١]. حسن، جبّايى، مجاهد، كلبى و بيشتر مفسران گفته‌اند: مقصود از آسمانها، سايبان و از جبال، كوههاست. سپس افزوده‌اند كه خداوند در آسمان كوههايى از تگرگ آفريده؛ همان گونه كه كوههايى صخره‌اى در زمين آفريده است. آلوسى مى‌گويد: «دليل قاطع عقلى نداريم كه ديدگاه مفسران پيشين را نفى و رد كند؛ از اين رو جايز است آيه را بر ظاهرش باقى بگذاريم، آن گونه كه پيشينيان گفته‌اند».[٢]

سيد مرتضى مى‌گويد: همه مفسران بر اين باورند كه خداوند متعال در آسمان كوههايى از تگرگ دارد و برخى هم گفته‌اند تعداد آن كوهها به اندازه كوههاى روى زمين است.

ابو مسلم بن بحر اصفهانى در ميان مفسران پيشين ديدگاهى جداگانه و تأويلى عجيب دارد و آن اينكه جبال يعنى همه تگرگهايى كه خدا آفريده است، و هر جسم سخت و سنگ مانند، نوعى از جبال است؛ چرا كه خداوند درباره آفرينش امتها گفته است: «وَ اتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَ الْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ»[٣]؛ و از (نافرمانى) كسى كه شما و اقوام پيشين را آفريد بپرهيزيد. همچنين معروف است كه مى‌گويند: «فلان مجبول على كذا»؛ يعنى فلانى بر فلان ويژگى، مجبول و سرشته است.

ليكن سيّد مرتضى بر وى اشكال كرده است كه در اين صورت بايد تگرگ، جبال ناميده شود؛ چرا كه تگرگ نيز همانند كوهها، سنگ مانند و سخت آفريده شده است! از اين رو ديدگاه بحر ناصواب است؛ زيرا گرچه جبال در اصل، مشتق از «جَبْل» است، ولى جبال جمع و نام يك هيئت مخصوص است. از اين رو هيچ عالم لغوى نمى‌گويد: هر جسمى كه اجزاى آن به هم پيوسته باشد (چه سنگ مانند باشد

[١] . مجمع البيان، ٧/ ١٤٨.

[٢] . روح المعانى، ١٨/ ١٧٢؛ ر. ك: التفسير الكبير، ٢٤/ ١٤.

[٣] . شعرا/ ١٨٤.