مراجعت آنان به فلسطين را فراهم ساخت تا شهرهاى خراب را آباد كنند و معبد مقدس را از نو برپا سازند. وى در اين باره اعلاميه‌اى صادر كرد كه در اسفار مقدس يهود، كتاب عزرا ثبت شده است. در آنجا آمده است:

پروردگار روح كورش، پادشاه فارس را آگاه ساخت و او در اطراف قلمرو گسترده‌اش فرمانى اعلام داشت و دستورى همگانى به ملتهاى تحت فرمانش صادر كرد كه متن اين منشور چنين است:

«منم كورش شاهنشاه ايران، با صداى بلند مى‌گويم كه خداوندِ آسمان، همه كشورهاى دنيا را به دست من سپرد و فرمان داد تا براى پرستش او معبد مقدس را در اورشليم بپا سازم. اكنون بر عهده هريك از افراد يهود است كه به سوى اورشليم روند و خانه خداى را در آن بنا كنند. همه مردم و ملت من بايد به يهود در انجام اين امر كمك كنند و آنچه از آذوقه و مال و مركب لازم دارند، برايشان فراهم سازند».

مذهب كورش و شواهدى بر ايمان او

ابو الكلام آزاد مى‌گويد: مهم‌ترين اوصاف ذوالقرين كه توجه ما را جلب مى‌كند، اخلاص و پاكى عقيده او در ستايش خداوند يكتا و ايمان او به دنياى ديگر است.

اكنون ببينيم آيا صفات كورش با آنچه درباره ذوالقرنين آمده، توافق دارد يا خير.

پاسخ، مثبت است؛ زيرا همه قراين و شواهد، دليل بر اين معنى است كه ويژگيهاى وى همان ويژگيهاى ياد شده در قرآن است. نخستين چيزى كه در اين خصوص با آن رو به رو مى‌شويم، عقيده قومى يهود است. در كتب دينى يهود تصريح شده است كه كورش فرستاده منتظر خداوند و مسيح اوست كه براى بسط عدل و داد و فراهم آوردن خشنودى خود او برگزيده شده است.

مسلّم است كه يهود در اين باره به كسى كه بت‌پرست باشد، معتقد نيست و ناچار بايد كورش، يكتاپرست ومؤمن به‌خداوند باشد كه‌مورد اعتقاديهود واقع‌شود.

با توجه به شواهد تاريخى بايد قبول كرد كه كورش دين مزديسنى داشت؛ يعنى پيرو دينى بود كه زرتشت، پيغمبر معروف ايران بنا نهاد. دين زرتشت، آيينى توحيدى بود كه پيروان آن به وحى آسمان و روز جزا عقيده داشتند و به سوى پاكى و پاكيزگى در زندگى دعوت مى‌كرده است. مسلّم است كه كورش از اين سرچشمه‌