نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٥٦ - ديوار بزرگ چين

فاصله ميان دو ديوار آجرى با خاكِ كوبيده شده پر گشته و براى عبور سواره نظام، سنگ فرش شده است.

در شمال پكن، ديوار بر فراز كوههايى به ارتفاع ١٦٠٠ متر كه شيب تندى دارد و حتّى بزِكوهى نيز نمى‌تواند از آن بالا رود، قرار گرفته است و در آن سو دورتر در غرب، در «شينسى و كانسو» ديوار آسان‌ترين راههاى كوهستانى را دنبال مى‌كند.

جنس ديوار در آنجا از لاى‌هاى نرم يا خاك زرد است و طبقه‌اى بلند از آجر يا سنگ، آن را پوشانده است.

ديوارى كه اكنون برپاست، تقريباً همه آن به دوران خانواده مينگ باز مى‌گردد.

گرچه بسيارى از پايه‌هاى آن بيش از ٢٠٠٠ سال عمر دارد.[١] خطى طولانى كه از آجر خاكسترى رنگ است، به چين باستان باز مى‌گردد و وجه تمايز ميان دو شيوه زندگى است و ميان زندگى صحرانشينى با كشاورزان نرم خو حائل شده است.

بدين سان ديوارى بلند از سنگ و آجر و گل از شرق آنجا كه درياست تا غرب كه كوههاى تاين تاغ قرار دارد، ايجاد شده است و صحراى «گوبى» در شمال را به طور كامل محاصره كرده است و آن را از دشتهاى حاصلخيز و پر باران چين كه مواهبى طبيعى، تمدنى بزرگ و مردمانى ريشه‌دار با تاريخى چهار هزار ساله دارد، جدا مى‌كند. امپراطور شن شيه هوانگ، تنها به حمايت از شهرهاى خود در برابر هجوم قبايل ددمنش مغول كه در صحراى مغولستان (گوجى) مى زيستند، اقدام نكرد، بلكه براى يكپارچه ساختن حكومت و پايان بخشيدن به ينول دارى و فئودالى، قوانين جديدى وضع كرد.

از آنچه ياد شد، روشن مى‌شود كه ديوار بزرگ چين، آن سدّ استوار ذوالقرنين كه قرآن آن را ياد كرده، نيست؛ چرا كه اين ديوار از سنگ و آجر و صاروج ساخته شده و آن از تكه‌هاى آهنى كه روى آن سرب مذاب ريخته شده است.[٢]

ويل دورانت در توصيف ديوار بزرگ چين مى‌نويسد: «شى هوانگ تى در

[١] . چنان كه گذشت، اين ديوار پس از سال ٢٢١ ق. م. به دست شن شيه هوانگ ساخته شد.

[٢] . بنگريد به: مفاهيم جغرافيّه في القصص القرآنى، ص ١٢٨- ١٣٠؛ ذوالقرنين القائد الفاتح والحاكم الصالح، ص ٣٤٩- ٣٥١.