نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٩٩ - تنبيه بدنى زن

كه اگر قصد تأديب دارد با سخت‌گيرى در نفقه باشد نه زدن با دست و يا چوب‌دستى.

سزاوارتر از اين نيز البته ترك زدن است، به پيروى از پيامبر اكرم و امامان معصوم- درود بر ايشان- كه خداوند مى‌فرمايد:

«لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً»[١].

براى شما پيامبر الگويى نيكو بود، براى آن كس كه اميد به خدا و روز واپسين دارد و خدا را بسيار ياد مى‌كند.

و هركه اين الگو را واگذارد، پيرو پيامبر اسلام نخواهد بود.

«قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ»[٢].

و بهترين شما، بهترين هستند براى همسرانشان، پيامبر بهترين مردم بود براى همسران خود.

بدانيد هركه همسر خود را بزند يا سيلى بر او بنوازد، خود شايسته‌تر است براى سيلى خوردن و از نيكان امّت نيست، بلكه چه بسا از بدان ايشان- پناه بر خدا- خواهد بود.

دليل اين مطلب آن است كه اگر زن كارى انجام دهد شايد احساس بر او غلبه كرده باشد، كه او زود به هيجان مى‌آيد، اما مرد چرا عنان خود را با احساساتى زودگذر رها كند و تسليم خردورزى نباشد، پس او سزاوارتر است براى تنبيه و تأديب. به هر حال چنين كسى ديگر از اخيار امت كه با روش والاى اسلامى تربيت يافته‌اند نخواهد بود.

در نتيجه، ظاهر بى‌قيد و شرط آيه نسخ شده است به گونه زمينه‌چينى، و آنچه آن را نسخ كرده سفارشهاى اكيد درباره زن و جانبدارى و پاسدارى از كرامت اوست و نيز ممنوعيت زدن او با همه شيوه‌ها جز شيوه‌اى كه در واقع زدن نيست، بلكه به توجه و علاقمندى شبيه‌تر است تا زدن دردآور، و پيامبر و بزرگان امت كه همواره به پيروى از ايشان دستور داده شده‌ايم چنين كرده‌اند.

بنابراين دستاويز كردن ظاهر آيه، گرفتن به ظاهرى منسوخ است و مخالفتى صريح با نهى پيامبر و سفارشهاى رسا و گوياى آن حضرت و امامان معصوم!

[١] . احزاب/ ٢١.

[٢] . آل عمران/ ٣١.