نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٨٥ - ناهمخوانى ضمير و مرجع

آمَنُوا»[١].

«وَ جَعَلُوا الْمَلائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبادُ الرَّحْمنِ إِناثاً».[٢]

«وَ الْمَلائِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ».[٣]

«فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً. عُذْراً أَوْ نُذْراً».[٤]

«فَالْمُدَبِّراتِ أَمْراً».[٥]

«وَ الصَّافَّاتِ صَفًّا، فَالزَّاجِراتِ زَجْراً، فَالتَّالِياتِ ذِكْراً».[٦]

«وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ».[٧]

«وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ».[٨]

«أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الطَّيْرُ صَافَّاتٍ».[٩]

«وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَ الطَّيْرَ».[١٠]

حال به توضيحى كوتاه درباره آيات پيشگفته مى‌پردازيم:

[١] . غافر/ ٧:« كسانى كه عرشِ‌[ خدا] را حمل مى‌كنند، و آنها پيرامون آنند، به سپاس پروردگارشان تسبيح مى‌گويند و به او ايمان دارند و براى كسانى كه گرويده‌اند طلب آمرزش مى‌كنند».

[٢] . زخرف/ ١٩:« و فرشتگانى را كه خود، بندگان رحمانند، مادينه‌[ و دختران او] پنداشتند».

[٣] . شورى/ ٥:« و فرشتگان به سپاس پروردگارشان تسبيح مى‌گويند و براى كسانى كه در زمين هستند، آمرزش مى‌طلبند».

[٤] . مرسلات/ ٥ و ٦:« والقا كننده وحى‌اند؛ خواه عذرى باشد يا هشدارى».

[٥] . نازعات/ ٥:« و كار[ بندگان‌] را تدبير مى‌كنند».

[٦] . صافّات/ ٣- ١:« سوگند به صف بستگان- كه صفّى‌[ باشكوه‌] بسته‌اند- و به زجر كنندگان- كه به سختى زجر مى‌كنند- و به تلاوت كنندگان‌[ آيات الهى‌]».

[٧] . أنبياء/ ٣٣:« و اوست آن كسى كه شب و روز و خورشيد و ماه را پديد آورده است. هر كدام از اين دو در مدارى‌[ معيّن‌] شناورند».

[٨] . إسراء/ ٤٤:« و هيچ چيز نيست مگر اينكه در حال ستايش، تسبيح او مى‌گويد، ولى شما تسبيح آنها را در نمى‌يابيد».

[٩] . نور/ ٤١:« آيا ندانسته‌اى كه هركه‌[ و هرچه‌] در آسمانها و زمين است، براى خدا تسبيح مى‌گويند، و پرندگان‌[ نيز] در حالى كه در آسمان پر گشوده‌اند[ تسبيح او مى‌گويند]»؟

[١٠] . أنبياء/ ٧٩:« و كوهها را با داوود و پرندگان به نيايش وا داشتيم».