ازدواج نكرد. اگر برخى نويسندگان مسلمان نيز به خود اجازه مى‌دهند چنين ادعا كنند و- هرچند از روى حسن نيّت- بهانه به دست دشمنان اسلام دهند، اين بدان جهت است كه تقليد و كوته‌نگرى ايشان را به ورطه دنيوى‌نگرى در افكنده خواسته‌اند پيامبر را در هر چيز ممتاز و فوق العاده نشان دهند حتّى در امور شهوانى و نفسانى؛ و اين نگرشى اشتباه است كه تاريخ زندگى ارزشمند او آن را به سختى انكار مى‌كند و مشى و مرام درخشان وى در آن فضاى تيره و تار، هرگز چنين چيزى را بر نمى‌تابد.

پيامبر در سنّ بيست و سه سالگى با خديجه- كه سالها از او بزرگ‌تر بود- ازدواج كرد؛ با آن كه در عنفوان جوانى و غايت برومندى و نيك منظرى و زيبا طلعتى و كمال مردى بود. با اين همه بيست و هشت سال، خديجه تنها همسر او بود تا آن كه مرزهاى پنجاه را در نورديد. اين در حالى بود كه چند همسرى در ميان عرب آن روز معمول و رايج بود، و محمّد، مى‌توانست با توجه به اينكه فرزند پسرى از خديجه نداشت همسر ديگرى نيز بر سر او بياورد، آن هم در زمانى كه دختران را زنده به گور مى‌كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله هفده سال پيش از بعثتش و يازده سال پس از آن نيز، با خديجه به سر برد و هرگز در اين انديشه نبود كه كسى را در كنار او شريك زندگى خويش سازد. چنان كه شنيده نشده كه در هنگام ازدواج با خديجه و تا وقتى او زنده بوده فريفته زيبايى زنان بوده باشد، با آن كه زنان آن روز حجاب نيز نداشتند و جلوه‌گرى و خودنمايى و تن‌آرايى در ميان ايشان معمول بود كه بعدها از سوى اسلام ممنوع شد. بسى نامعقول مى‌نمايد كه او يكباره- آن هم پس از گذار از پنجاه سالگى- چنان دگرگون شود كه با داشتن پنج همسر، زينب بنت جحش را ببيند و مفتون وى گردد و در عشق او دست از پا نشناسد و شب و روز را در خيال او به سر برد؛ چنان كه اينان نوشته‌اند.

بسى غيرمعمول است كه ببينيم با بيش از پنجاه سال سنّ، هفت همسر در مدت پنج سال، يا نُه همسر در مدت هفت سال برگزيند و همه اينها به انگيزه شهوت شديد و تمايل مفرط- پناه بر خدا- به زنان باشد؛ عشقى كه برخى نويسندگان مسلمان و جمعى از بيگانگان به دنبال ايشان تصوير كرده‌اند، تصويرى ناشرافتمندانه كه با يك‌