شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٩ - بيان اتحاد عاشق و معشوق از روى حقيقت اگر چه متضادند، از روى آن كه نياز ضد بىنيازى است، چنان كه آينه بىصورت است و ساده است و بىصورتى ضد صورت است و لكن ميان ايشان اتحادى است در حقيقت كه شرح آن دراز است، و العاقل يكفيه الإشارة

ب ٢٠١٩- ٢٠٠٨ عمى: نابينا.

كلب كهفى: سگ اصحاب كهف. (نگاه كنيد به: تفسيرها، ذيل آيه ١٨- ٢٢ سوره كهف) قلب: دل، كنايت از مردان خدا كه سگ پى آنان را گرفت و چون به غار رفتند ملازمتشان را عهده‌دار شد.

گر نبودى عشق هستى: چنان كه عارفان گويند عشق حق تعالى به انسان و به ديگر موجودات بود كه آنان را پديد آورد. تا مظهر صفت‌هاى او باشند.

٢٧٤٠- ٢٧٣٩/ ٥ عشق است كه جماد را به نبات و نبات را به انسان مبدل مى‌سازد. نان با عشقى كه به جان داشتن دارد جزء آدمى مى‌گردد و اين عشق است كه آن را جان مى‌بخشد.

اشتها: بايد «اشتهى» خوانده شود.

جان فانى: جان حيوانى.

منبل: در فرهنگ‌ها چند معنى براى آن نوشته‌اند از جمله: كاهل و بى‌كار، بى‌اعتقاد، محل زخم، دارويى كه بر زخم نهند و در اين بيت از سنايى مقابل كاهل است:

ولى بيشتر به معنى تنبل است كه از جاى نخيزد:

(سنايى)