هجرت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله، فداكارى على عليه السلام و خوابيدن او در بستر آن حضرت نازل شده، ولى همچون ساير آيات قرآن، مفهوم و محتواى كلى و عمومى دارد.
و در واقع نقطه مقابل چيزى است كه در آيات قبل، در مورد منافقان وارد شده بود.
مى‌فرمايد: «از ميان مردم كسانى هستند كه جان خود را در برابر خشنودى خدا مى‌فروشند، و خداوند نسبت به بندگانش مهربان است» «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْري نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَئُوفٌ بِالْعِبادِ».
آن گروه، مردمى خودخواه، خودپسند، لجوج و معاند بودند كه از راه نفاق در بين مردم آبروئى كسب مى‌كردند، و در ظاهر خود را مؤمن و خيرخواه نشان مى‌دادند، اما كردارشان پرده از روى گفتارشان بر مى‌داشت؛ چرا كه جز فساد در زمين و نابود كردن حرث و نسل كار ديگرى نداشتند.
ولى اين گروه، تنها با خدا معامله مى‌كنند و هر چه دارند حتى جان خود را به او مى‌فروشند و جز رضا و خشنودى او چيزى خريدار نيستند.
و با فداكارى و ايثار آنهاست كه امر دين و دنيا اصلاح، حق زنده و پايدار مى‌ماند، و زندگى انسان گوارا و درخت اسلام بارور مى‌گردد.
جمله «وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» كه در حقيقت، نقطه مقابل چيزى است كه در آيات قبل درباره منافقان مفسد فى الارض آمده بود: (فَحَسْبُهُ جَهَنَّمَ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ) «١»
ممكن است اشاره به اين باشد كه: خداوند در عين اين كه بخشنده جان به انسان است همان را خريدارى مى‌كند و بالاترين بها را كه همان خشنودى خويش است به انسان مى‌پردازد.
قابل توجه اين كه فروشنده، «انسان» و خريدار «خدا» و متاع «جان» و بهاى