تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥٦

٩٠ إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا بَعْدَ إيمانِهِمْ ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ
٩١ إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِّلْ‌ءُ الأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ افْتَدى‌ بِهِ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرينَ
ترجمه:
٩٠- كسانى كه پس از ايمان كافر شدند و سپس بر كفر (خود) افزودند، و هيچ گاه توبه آنان، (كه از روى ناچارى يا در آستانه مرگ صورت مى‌گيرد،) قبول نمى‌شود؛ و آنها گمراهان (واقعى) اند.
٩١- كسانى كه كافر شدند و در حال كفر از دنيا رفتند، اگر چه روى زمين پر از طلا باشد، و آن را به عنوان فديه (و كفاره اعمال بد خويش) بپردازند، هرگز از هيچ يك آنها قبول نخواهد شد؛ و براى آنان، مجازات دردناك است؛ و ياورانى ندارند.
شأن نزول:
بعضى گفته‌اند: آيه اول، در مورد اهل كتاب كه قبل از بعثت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به او ايمان آورده بودند، اما پس از مبعث به او كفر ورزيدند، نازل شده. «١»
و بعضى ديگر گفته‌اند: در مورد «حارث بن سويد» و يازده نفر از ياران او كه از اسلام برگشته بودند نازل شده، ولى «حارث» پشيمان شد، توبه كرد و چنان كه در شأن نزول آيه قبل نيز اشاره شد يازده نفر از همراهان او به حال خود باقى