نويسنده تفسير «كشّاف» كه از بزرگان اهل تسنن است در ذيل آيه مى‌گويد:
«اين آيه قوى‌ترين دليلى است كه فضيلت اهل كساء را ثابت مى‌كند».
مفسران، محدثان و مورخان شيعه نيز عموماً در نزول اين آيه درباره اهل بيت عليهم السلام اتفاق نظر دارند، در تفسير «نور الثقلين» روايات فراوانى در اين زمينه نقل شده است. «١»
از جمله به نقل از كتاب «عيون اخبار الرضا» درباره مجلس بحثى كه «مأمون» در دربار خود تشكيل داده بود، اين چنين مى‌نويسد:
امام على بن موسى الرضا عليه السلام فرمود: «خداوند پاكان بندگان خود را در آيه مباهله مشخص ساخته است و به پيامبرش چنين دستور داده: «فَمَنْ حَاجَّكَ فيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا ...» و به دنبال نزول اين آيه، پيامبر، «على» و «فاطمه» و «حسن» و «حسين» عليهم السلام را با خود به مباهله برد ... اين مزيتى است كه هيچ كس در آن بر اهل بيت عليهم السلام پيشى نگرفته، و فضيلتى است كه هيچ انسانى به آن نرسيده، و شرفى است كه قبل از آن هيچ كس از آن برخوردار نبوده است». «٢»
***
٣- پاسخ به سؤال
در اينجا سؤال معروفى است كه «فخر رازى» و بعضى ديگر درباره نزول آيه در حق اهل بيت عليهم السلام ذكر كرده‌اند: