٣- رضايت به عمل ديگران
از جمله فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيْمٍ: «آنها را به عذاب شديد بشارت بده»! استفاده مى‌شود كه كافران معاصر پيامبر صلى الله عليه و آله نيز مشمول اين آيه بوده‌اند در حالى كه مى‌دانيم آنها قاتل هيچ يك از انبياء نبوده‌اند و اين به خاطر آن است كه هر كس راضى به برنامه و مكتب و اعمال جمعيتى باشد در اعمال نيك و بد آنها سهيم است، و چون اين دسته از كفار (مخصوصاً يهود) نسبت به برنامه‌هاى پيشينيان خود و اعمال خلاف آنها سخت وفادار بودند، مشمول سرنوشت آنها خواهند بود.
***
٤- كلمه «بشارت» در اصل، به معنى خبرهاى نشاطانگيز است كه اثر آن در «بَشَرَه» و صورت انسان آشكار مى‌گردد، به كار بردن كلمه بشارت در مورد عذاب در اين آيه و بعضى ديگر از آيات قرآن در واقع يك نوع تهديد و استهزاء به افكار گنهكاران محسوب مى‌شود، و اين شبيه سخنى است كه در ميان ما نيز متداول است كه اگر كسى كار بدى را انجام داد در مقام تهديد و استهزاء به او مى‌گوييم: «مزد و پاداش تو را خواهيم داد»!.
***
٥- در حديثى از «ابو عبيده جراح» مى‌خوانيم كه مى‌گويد: از رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدم: كداميك از مردم عذابش در روز قيامت از همه شديدتر است؟
فرمود: «كسى كه پيامبرى را به قتل برساند، يا مردى را كه امر به معروف و نهى از منكر مى‌كند، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَ يَقْتُلُونَ الَّذِيْنَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ».
سپس افزود: «اى ابا عبيده! بنى‌اسرائيل ٤٣ پيامبر را در آغاز روز در يك