آرى، هنگامى كه جنگ براى خدا و در راه خدا باشد، هيچگونه تعدى و تجاوز، نبايد در آن باشد، و درست به همين دليل است كه در جنگ‌هاى اسلامى- بر خلاف جنگ‌هاى عصر ما- رعايت اصول اخلاقى فراوانى توصيه شده است، مثلًا افرادى كه سلاح بر زمين بگذارند، و كسانى كه توانايى جنگ را از دست داده‌اند، يا اصولًا قدرت بر جنگ ندارند، همچون مجروحان، پير مردان، زنان و كودكان نبايد مورد تعدى قرار گيرند، باغستان‌ها، گياهان و زراعت‌ها را نبايد از بين ببرند، و از مواد سمّى براى زهرآلود كردن آب‌هاى آشاميدنى دشمن (جنگ شيميايى و ميكروبى) نبايد استفاده كنند.
على عليه السلام- طبق آنچه در «نهج البلاغه» آمده- به لشكريانش، قبل از شروع جنگ صفّين دستور جامعى در اين زمينه داده كه شاهد گوياى بحث ما است:
لا تُقاتِلُوهُمْ حَتّى‌ يَبْدَءُوكُمْ فَإِنَّكُمْ بِحَمْدِ اللَّهِ عَلى‌ حُجَّةٍ، وَ تَرْكُكُمْ إِيَّاهُمْ حَتّى‌ يَبْدَءُوكُمْ حُجَّةٌ أُخْرى‌ لَكُمْ عَلَيْهِمْ، فَإِذا كانَتِ الْهَزِيمَةُ بِإِذْنِ اللَّهِ فَلاتَقْتُلُوا مُدْبِراً وَ لاتُصِيبُوا مُعْوِراً وَ لاتُجْهِزُوا عَلى‌ جَرِيحٍ وَ لاتَهِيجُوا النِّساءَ بِأَذًى وَ إِنْ شَتَمْنَ أَعْراضَكُمْ وَ سَبَبْنَ أُمَراءَكُم:
«با آنها نجنگيد تا آنها جنگ را آغاز كنند، چه اين كه شما- بحمد اللَّه- (براى حقانيت خود) داراى حجت و دليل هستيد، و واگذاشتن، تا آنها نبرد را آغاز كنند؛ حجت ديگرى است به سود شما و بر زيان آنان، آن گاه كه به اذن خدا آنان را شكست داديد، فراريان را نكشيد، بر ناتوان‌ها ضربه نزنيد و مجروحان را به قتل نرسانيد، و با اذيت و آزار، زنان را به هيجان نياوريد، هر چند به شما دشنام دهند، و به سرانتان ناسزا گويند». «١»