تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩٧

پاسخ گفت. «١»
تفسير:
محبت واقعى اين است!
همان گونه كه در شأن نزول خوانديم گروهى بودند: كه دم از دوستى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله يا ساير انبياء مى‌زدند، آيات فوق، مفهوم دوستى واقعى را تبيين مى‌كند و فرق آن را با محبت كاذب و دروغين، روشن مى‌سازد.
نخست مى‌فرمايد: «بگو: اگر خدا را دوست مى‌داريد از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد كه خدا آمرزنده مهربان است» «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُوني‌ يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ».
يعنى محبت، تنها يك علاقه قلبى ضعيف و خالى از هر گونه اثر نيست، بلكه بايد آثار آن، در عمل انسان منعكس باشد.
كسى كه مدعى عشق و علاقه به پروردگار است، نخستين نشانه‌اش اين است كه از پيامبر و فرستاده او پيروى كند.
در حقيقت اين، يك اثر طبيعى محبت است كه انسان را به سوى «محبوب» و خواسته‌هاى او مى‌كشاند، البته ممكن است، محبت‌هاى ضعيفى يافت شود كه شعاع آن، از قلب به بيرون نيفتد، اما اين گونه محبت‌ها به قدرى ناچيز است كه نمى‌توان نام محبت بر آن گذاشت.
يك محبت اساسى، حتماً آثار عملى دارد، حتماً دارنده آن را با محبوب