تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٨

٢٦٩ يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثيراً وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الأَلْبابِ
ترجمه:
٢٦٩ (خدا) دانش و حكمت را به هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مى‌دهد؛ و به هر كس دانش داده شود، خير فراوانى داده شده است. و جز خردمندان، (اين حقايق را درك نمى‌كنند، و) متذكر نمى‌گردند.
تفسير:
برترين نعمت‌هاى الهى
با توجه به آنچه در آيه قبل گذشت، كه به هنگام انفاق، وسوسه‌هاى شيطانى دائر به فقر، و جذبه‌هاى رحمانى درباره مغفرت و فضل الهى، آدمى را به اين سو و آن سو مى‌كشد، در آيه مورد بحث، سخن از حكمت و معرفت و دانش مى‌گويد؛ چرا كه تنها حكمت است كه مى‌تواند بين اين دو كشش الهى و شيطانى فرق بگذارد، و انسان را به وادى مغفرت و فضل بكشاند، و از وسوسه‌هاى گمراه كننده ترس از فقر، برهاند.
يا به تعبير ديگر، خداوند به بعضى از افراد بر اثر پاكى و جهاد با نفس، نوعى علم و بينش مى‌دهد كه: آثار و فوائد اطاعت الهى و از جمله انفاق و نقش حياتى آن در اجتماع را درك كند، و ميان آن و وساوس شيطانى فرق بگذارد.
مى‌فرمايد: «خداوند دانش را به هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مى‌دهد» «يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ».