تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٨

آنها امتناع ورزيد، گفت: بايد از پيامبر صلى الله عليه و آله اجازه بگيرم؛ زيرا شما پيرو آئين من نيستيد، سپس نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد اجازه خواست، آيه مورد بحث نازل گرديد. «١»
تفسير:
انفاق و كمك‌هاى انسانى به غير مسلمانان
در آيات قبل، مسأله انفاق و بخشش در راه خدا به طور كلى مطرح بود، و در اين آيه سخن از جواز انفاق به غير مسلمانان است، به اين معنى كه نبايد انفاق بر بينوايان غير مسلمان را ترك كنند، به منظور اين كه تحت فشار قرار گيرند و اسلام را اختيار كنند و هدايت شوند.
مى‌فرمايد: «هدايت آنها (به طور اجبار) بر تو نيست» «لَيْسَ عَلَيْكَ هُداهُمْ».
بنابراين، ترك انفاق بر آنها براى اجبار آنها به اسلام صحيح نمى‌باشد، اين سخن گر چه خطاب به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله است، ولى در واقع همه مسلمانان را شامل مى‌شود.
پس از آن مى‌افزايد: «ولى خداوند هر كه را بخواهد (و شايسته بداند) هدايت مى‌كند» «وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدي مَنْ يَشاءُ».
و بعد از اين يادآورى، به ادامه بحث فوائد انفاق در راه خدا مى‌پردازد، مى‌فرمايد: «آنچه را از خوبى‌ها انفاق كنيد براى خودتان است» «وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِا نْفُسِكُمْ».
«ولى جز براى خدا انفاق نكنيد» «وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ».
اين در صورتى است كه جمله به ظاهر خبريه «وَ ما تُنْفِقُونَ» را به معنى نهى