تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣١

در آيه بعد، مقايسه‌اى بين ربا و انفاق در راه خدا مى‌كند، مى‌فرمايد:
«خداوند ربا را نابود مى‌كند و صدقات را افزايش مى‌دهد» «يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ».
آن گاه مى‌افزايد: «خداوند هيچ انسان بسيار ناسپاسِ گنهكار را (كه آن همه بركات انفاق را فراموش كرده و به سراغ آتش سوزان رباخوارى مى‌رود) دوست نمى‌دارد» «وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثيمٍ».
«مَحْق» به معنى نقصان و نابودى تدريجى است، و «ربا» نمو و رشد تدريجى است.
از آنجا كه رباخوار به وسيله ثروتى كه در دست دارد حاصل دسترنج طبقه زحمتكش را جمع مى‌كند و گاه با اين وسيله به هستى و زندگى آنان خاتمه مى‌دهد و يا لااقل بذر دشمنى و كينه در دل آنان مى‌پاشد به طورى كه تدريجاً تشنه خون رباخوار مى‌گردند، و جان و مالش را در معرض خطر قرار مى‌دهند؛
قرآن مى‌گويد: «خدا سرمايه‌هاى ربوى را به نابودى سوق مى‌دهد» اين نابودى تدريجى كه براى افراد رباخوار هست براى اجتماع رباخوار نيز مى‌باشد. «١»

در مقابل، كسانى كه با عواطف انسانى و دلسوزى در اجتماع گام مى‌نهند و از سرمايه و اموالى كه تحت اختيار دارند انفاق كرده و در رفع نيازمندى‌هاى مردم مى‌كوشند، با محبت و عواطف عمومى مواجه مى‌گردند، و سرمايه آنها نه تنها در معرض خطر نيست، كه با همكارى عمومى، رشد طبيعى خود را مى‌نمايد اين است كه قرآن مى‌گويد: «و انفاق‌ها را افزايش مى‌دهد».