انجيلى) كه در دست يهود و نصارى در آن عصر بود، تمام «تورات و انجيل» اصلى نبود، بلكه تنها قسمتى از آن بود، احتمالًا و قسمت بيشتر از اين دو كتاب آسمانى، از ميان رفته يا تحريف شده بود.
آيات ديگرى از قرآن مجيد نيز اين معنى را تأييد مى‌كند و شواهد و علايم تاريخى نيز مؤيد آن است كه اينجا جاى شرح آن نيست.
***
در آيه بعد، دليل مخالفت و سرپيچى آنها را شرح مى‌دهد كه آنها بر اساس يك فكر باطل، معتقد بودند: از نژاد ممتازى هستند (همان گونه كه امروز نيز چنين فكر مى‌كنند و نوشته‌ها و اعمال آنها گواه بر نژاد پرستى شديد آنها است).
آنها معتقد بودند: ارتباط ويژه‌اى با پروردگار دارند تا آنجا كه خود را فرزندان خدا مى‌ناميدند و مى‌گفتند: نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ: «ما فرزندان خدا و دوستان خاص او هستيم». «١»
و به همين دليل، براى خود مصونيتى در مقابل مجازات الهى قايل بودند، لذا قرآن در اين آيه مى‌گويد: اين اعمال و رفتار به خاطر آن است كه گفتند: «جز چند روزى آتش دوزخ به ما نمى‌رسد» «ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ» و اگر مجازاتى داشته باشيم بسيار محدود است.
«مَعْدُود» يعنى قابل شمارش، و معمولًا به اشياء كم گفته مى‌شود؛ زيرا اشياء زياد قابل شمارش نيستند يا شمارش آنها مشكل است.
منظور از «أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ»، يا همان چهل روزى است كه آنها در غياب موسى عليه السلام گوساله‌پرستى كردند، و اين گناه عظيمى بود كه حتى خودشان نمى‌توانستند آن را انكار كنند.