تفسير:
كافران دنياپرست
شأن نزول بالا كه مى‌گويد: آيه ناظر به اشراف خودخواه قريش است، مانع از آن نيست كه يك قاعده كلى و عمومى از آن استفاده كرده، يا آن را مكمل آيه پيشين درباره يهود بدانيم. آيه مى‌گويد: «زندگى دنيا براى كافران زينت داده شده است» «زُيِّنَ لِلَّذينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا».
لذا از باده غرور سرمست شده «و افراد با ايمان را كه احياناً دستشان تهى است به باد مسخره مى‌گيرند» «وَ يَسْخَرُونَ مِنَ الَّذينَ آمَنُوا».
اين در حالى است «كه اين افراد با ايمان و تقوا در قيامت برتر از آنها هستند» «وَ الَّذينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ».
آنها در اعلى‌ عِلّيين بهشت‌اند و اينها در دَرَكات جهنم.
زيرا در آن جهان، مقامات معنوى صورت عينى به خود مى‌گيرد و مؤمنان در درجات بالايى قرار خواهند گرفت، آنها گوئى بر فراز آسمان‌ها سير مى‌كنند در حالى كه اينها در اعماق زمين مى‌روند.
و اين جاى تعجب نيست؛ «زيرا خداوند هر كس را بخواهد بى حساب روزى مى‌دهد» «وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ».
اينها در حقيقت، بشارت و آرامش است براى مؤمنان فقير، و هشدار و تهديدى است براى ثروتمندان مغرور و بى‌ايمان.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: جمله اخير اشاره به اين باشد كه خداوند در آينده به مؤمنان روزى بى حساب مى‌دهد، همان گونه كه با پيشرفت اسلام اين معنى تحقق يافت.
بى حساب بودن روزى خداوند به افراد با ايمان، اشاره به اين است كه هرگز