مردم محروم مشغول باشند، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله ناچار است با توسل به جنگ، جلو آنها را بگيرد، مى‌فرمايد: «اگر چنين نمى‌كنيد، بدانيد: خدا و رسول او با شما پيكار خواهند كرد» «فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ».
اين همان جنگى است كه طبق قانونِ فَقاتِلُوا الَّتي‌ تَبْغي‌ حَتَّى تَفي‌ءَ إِلى‌ أَمْرِ اللَّهِ: «با گروهى كه متجاوز است پيكار كنيد تا به فرمان خدا گردن نهد» «١»
انجام مى‌گيرد.
لذا در روايتى مى‌خوانيم: هنگامى كه امام صادق عليه السلام شنيد، شخص رباخوارى با نهايت جرأت ربا مى‌خورد و نام آن را «لِبا» (شير آغاز يا آغوز) مى‌نهد.
فرمود: «اگر دست بر او يابم، او را به قتل مى‌رسانم». «٢»

البته از اين حديث استفاده مى‌شود: حكم قتل در مورد كسانى است كه منكر تحريم ربا هستند.
«فَأْذَنُوا» از ماده «اذن» هر گاه با «لام» متعدى شود به معنى اجازه دادن است و هر گاه با «باء» متعدى گردد به معنى علم و آگاهى است، بنابراين «فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ» مفهومش اين است: آگاه باشيد! كه خدا و رسولش با شما رباخواران، پيكار خواهد كرد، و در واقع اعلان جنگ از سوى خدا و رسول، به اين گروه خيره‌سر است.
بنابراين، آنچه در سخنان بعضى معروف است كه در ترجمه آيه مى‌گويند: