را انتخاب كنند، و همه را واگذار به مشيت و اراده و انعام الهى مى‌نمايند. «١»
***
در آخرين آيه، اشاره به گروه دوم كرده (همان گروهى كه حسنه دنيا و آخرت را از خدا مى‌طلبند) مى‌فرمايد: «آنها نصيب و بهره‌اى از كسب خود دارند و خداوند سريع الحساب است» «أُولئِكَ لَهُمْ نَصيبٌ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ سَريعُ الْحِسابِ».
در حقيقت اين آيه، نقطه مقابل جمله‌اى است كه در آيات قبل درباره گروه اول آمد كه مى‌فرمايد: وَ ما لَهُ فِى الآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ: «آنها نصيبى در آخرت ندارند».
بعضى نيز احتمال داده‌اند: به هر دو گروه بازگردد، گروه اول بهره‌اى از متاع دنيا مى‌برند، و گروه دوم خير دنيا و آخرت نصيبشان مى‌شود، شبيه آنچه در آيات ١٨ تا ٢٠ سوره «اسراء» آمده است كه مى‌فرمايد: «آن كس كه تنها زندگى زودگذر دنيا را مى‌طلبد، آن مقدار را كه بخواهيم و به هر كس اراده كنيم به او مى‌دهيم، سپس دوزخ را براى او قرار خواهيم داد ... و آن كس كه سراى آخرت را طلب كند، و سعى و كوشش خود را براى آن انجام دهد، در حالى كه ايمان داشته باشد، به سعى و تلاش او پاداش داده خواهد شد، و هر يك از اين دو، از عطاى پروردگارت بهره و كمك مى‌گيرد».
ولى تفسير اول با آيات مورد بحث هماهنگ‌تر است.
تعبير به «نَصِيْبٌ» گر چه به صورت نكره آمده، ولى قرائن گواهى مى‌دهد