تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٥

٢١٠ هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللَّهُ في‌ ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِكَةُ وَ قُضِيَ الأَمْرُ وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الأُمُورُ
ترجمه:
٢١٠- آيا (پيروان شيطان، پس از اين همه نشانه‌ها) انتظار دارند كه خداوند و فرشتگان، در سايه‌هائى از ابرها به سوى آنان بيايند (و دلايل تازه‌اى در اختيارشان بگذارند)؟! و همه چيز انجام شده، و همه كارها به سوى خدا باز مى‌گردد.
تفسير:
انتظار بى‌جا و نامعقول
اين آيه، گر چه از آيات پيچيده قرآن به نظر مى‌رسد، لكن دقت روى تعبيرات آن، ابهام را بر طرف مى‌سازد.
در اينجا روى سخن به پيامبر صلى الله عليه و آله است، و در واقع به دنبال بحث آيه قبل، كه مى‌فرمود: آيا اين همه نشانه‌ها و دلايل روشن براى جلوگيرى از لغزش آدمى و رهائى او از چنگال عدو مبين، يعنى شيطان كافى نيست؟ خداوند در اين آيه مى‌فرمايد: «آيا آنها انتظار دارند كه خداوند و فرشتگان در سايه‌هاى ابرها به سوى آنها بيايند» و دلايل ديگرى در اختيارشان بگذارند با اين كه چنين چيزى محال است و به فرض كه محال نباشد، چه ضرورتى دارد «هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللَّهُ في‌ ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِكَةُ». «١»