٢- «مباهله» سند زنده‌اى براى عظمت اهل بيت عليهم السلام
غالب مفسران و محدثان شيعه و اهل تسنن تصريح كرده‌اند: آيه مباهله در حق اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شده است و پيامبر تنها كسانى را كه همراه خود به ميعادگاه برد، فرزندانش حسن و حسين عليهما السلام و دخترش فاطمه عليها السلام و على عليه السلام بودند.
بنابراين، منظور از «أَبْناءَنا» در آيه، منحصراً حسن و حسين عليهما السلام هستند، همان طور كه منظور از «نِساءَنا» فاطمه عليها السلام، و منظور از «أَنْفُسَنا» تنها على عليه السلام بوده است و احاديث فراوانى در اين زمينه نقل شده است. «١»
ولى بعضى از مفسران اهل تسنن كه كاملًا در اقليت هستند كوشيده‌اند:
ورود احاديث را در اين زمينه انكار كنند.
مثلًا نويسنده تفسير «المنار» در ذيل آيه مى‌گويد: «اين روايات همگى از طرق شيعه است، و هدف آنها مشخص است، و آنها چنان در نشر و ترويج اين احاديث كوشيده‌اند كه موضوع را، حتى بر بسيارى از دانشمندان اهل تسنن مشتبه ساخته‌اند»!!
اما مراجعه به منابع اصيل اهل تسنن نشان مى‌دهد: على رغم پندارهاى تعصب‌آلود نويسنده «المنار» بسيارى از طرق اين احاديث به «شيعه و كتب شيعه» هرگز منتهى نمى‌شود، و اگر بنا باشد ورود اين احاديث را از طرق اهل تسنن انكار كنيم، ساير احاديث آنها و كتبشان نيز از درجه اعتبار خواهد افتاد.
براى روشن شدن اين حقيقت، قسمتى از روايات آنان را در اين باب با ذكر مدارك در اينجا مى‌آوريم: