تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٦

٢٦١ مَثَلُ الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ في‌ سَبيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ في‌ كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ
ترجمه:
٢٦١- كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند؛ كه در هر خوشه، يك صد دانه باشد؛ و خداوند آن را براى هر كس بخواهد (و شايستگى داشته باشد)، دو يا چند برابر مى‌كند؛ و خدا (از نظر قدرت و رحمت،) وسيع، و (به همه چيز) داناست.
تفسير:
آغاز آيات انفاق- انفاق مايه رشد آدمى است!
مسأله انفاق يكى از مهم‌ترين مسائلى است كه اسلام روى آن تأكيد دارد، و قرآن مجيد تأكيد فراوان روى آن نموده است، آيه فوق نخستين آيه از مجموعه آياتى است كه در سوره «بقره» پيرامون انفاق سخن مى‌گويد، و شايد ذكر آنها پشت سر آيات مربوط به معاد از اين نظر باشد كه يكى از مهم‌ترين اسباب نجات در قيامت، انفاق و بخشش در راه خدا است.
بعضى نيز گفته‌اند: اين آيات، پيوندى با آيات جهاد، و انفاق در راه جهاد دارد كه قبل از آيات مربوط به معاد و توحيد، در همين سوره آمده بود.
نخست مى‌فرمايد: «مَثَلِ كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، همانند بذرى است كه هفت خوشه بروياند» «مَثَلُ الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ في‌