و اين خود مى‌رساند كه: منظور قرآن تنها اين نيست كه پرداخت انفاق، مؤدبانه و محترمانه و خالى از منت باشد، بلكه در زمان‌هاى بعد نيز، نبايد با يادآورى آن منتى بر گيرنده انفاق گذارده شود، و اين، نهايت دقت اسلام را در خدمات خالص انسانى مى‌رساند.
بايد توجه داشت: منت و آزارى كه موجب عدم قبول انفاق مى‌شود، اختصاص به مستمندان ندارد، بلكه در كارهاى عمومى و اجتماعى از قبيل جهاد در راه خدا و كارهاى عام المنفعه كه احتياج به بذل مال دارد، نيز رعايت اين موضع لازم است.
جمله «لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ» به انفاق كنندگان اطمينان مى‌دهد كه پاداششان نزد پروردگار محفوظ است، تا با اطمينان خاطر در اين راه گام بردارند؛ زيرا چيزى كه نزد خدا است، نه خطر نابودى دارد و نه نقصان، بلكه تعبير رَبِّهِمْ: «پروردگارشان» ممكن است اشاره به اين باشد كه: خداوند آنها را پرورش مى‌دهد و بر آن مى‌افزايد.
جمله «وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ»، اشاره به اين است كه: آنها هيچ نوع نگرانى نخواهند داشت؛ زيرا خوف، همان گونه كه در سابق هم اشاره شد، نسبت به امور آينده است، و حزن و اندوه، نسبت به امور گذشته، بنابراين، با توجه به اين كه پاداش انفاق كنندگان در پيشگاه خدا محفوظ است، نه از آينده خود در رستاخيز ترسى دارند، و نه از آنچه در راه خدا بخشيده‌اند، اندوهى به دل راه مى‌دهند.
بعضى نيز گفته‌اند: آنها نه ترسى از فقر، كينه، بخل و مغبون شدن دارند و نه غمى از آنچه انفاق كرده‌اند.
در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: مَنْ أَسْدى‌ إِلى‌ مُؤْمِنٍ مَعْرُوفاً ثُمَّ