« (آرى) جز صاحبان فكر و خردمندان متذكر نمى‌شوند» «وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الأَلْبابِ».
***
نكته‌ها:
در اين آيه، مباحث مهمى است كه بايد هر يك به طور مستقل مورد بحث قرار گيرد.
١- منظور از آيات محكم و متشابه چيست؟
واژه «محكم» در اصل از «احكام» به معنى ممنوع ساختن، گرفته شده است و به همين دليل، به موجودات پايدار و استوار، «محكم» مى‌گويند؛ زيرا عوامل انحرافى را مى‌زدايند.
و نيز سخنان روشن و قاطع كه هر گونه احتمال خلاف را از خود دور مى‌سازد محكم مى‌گويند: ( «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: حكم (و حكمه) در اصل به معنى منع است).
و دانش را از اين جهت حكمت مى‌گويند: كه انسان را از بدى‌ها باز مى‌دارد.
بنابراين، مراد از «آياتٌ مُحْكَماتٌ» آياتى است كه مفهوم آن به قدرى روشن است كه جاى گفتگو و بحث در آن نيست، آياتى همچون: قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ: «بگو او است خداى يگانه»! «١»
لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ: «هيچ چيز همانند او نيست». «٢»
اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ: «خداوند آفريننده و آفريدگار همه چيز است». «٣»
لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الأُنْثَيَيْنِ: «سهم ارث پسر معادل سهم دو دختر است». «٤»