گر چه در گذشته اين اختلاف در جوامع انسانى بوده است ولى بايد گفت:
متأسفانه در زمان ما اين فاصله طبقاتى به مراتب بيشتر و خطرناك‌تر شده است؛ زيرا از يك سو، درهاى كمك‌هاى انسانى و تعاون به معنى حقيقى، به روى مردم بسته شده و رباخوارى كه يكى از موجبات بزرگ فاصله طبقاتى است با شكل‌هاى مختلف به روى آنها باز است.
پيدايش كمونيسم و مانند آن، و خونريزى‌ها و جنگ‌هاى كوچك و بزرگ و وحشتناك كه در قرن اخير اتفاق افتاد و هنوز هم در گوشه و كنار جهان ادامه دارد و غالباً از ريشه اقتصادى مايه مى‌گيرد و عكس العمل محروميت اكثريت جوامع انسانى است، گواه اين حقيقت است.
با اين كه دانشمندان و مكتب‌هاى اقتصادى جهان به فكر چاره و حل اين مشكل بزرگ اجتماعى بوده‌اند و هر كدام راهى را انتخاب كرده‌اند، كمونيسم از راه الغاى مالكيت فردى، و سرمايه‌دارى از راه گرفتن ماليات‌هاى سنگين و تشكيل مؤسسات عام المنفعه (كه به تشريفات، بيشتر شبيه است تا به حل فاصله طبقاتى) به گمان خود به مبارزه با آن برخاسته‌اند، ولى حقيقت اين است كه: هيچ كدام نتوانسته‌اند گام مؤثرى در اين راه بر دارند؛ زيرا حل اين مشكل با روح مادّى‌گرى كه بر جهان حكومت مى‌كند، ممكن نيست.
با دقت در آيات قرآن مجيد، آشكار مى‌شود: يكى از اهداف اسلام اين است: اختلافات غير عادلانه‌اى كه در اثر بى‌عدالتى‌هاى اجتماعى در ميان طبقه غنى و ضعيف پيدا مى‌شود از بين برود و سطح زندگى كسانى كه نمى‌توانند نيازمندى‌هاى زندگيشان را بدون كمك ديگران رفع كنند، بالا بيايد، و حداقل لوازم زندگى را داشته باشند.
اسلام براى رسيدن به اين هدف، برنامه وسيعى در نظر گرفته است: تحريم